Desalniettemin

Categorie: levenstekens

30 December '04 - 18:52

2004 vs 2005

Ik ben nooit nerveus als ik moet reizen, maar vandaag heb ik de kriebels. Aan het reizen ligt het denk ik niet, het is meer dat ik nu voor m'n gevoel iets ga afsluiten en opnieuw ga beginnen.
Als ik terugdenk vond ik het afgelopen jaar echt SHIT, ja met hoofdletters zelfs. Vorig jaar luidde ik het nieuwe jaar in met mijn lief aan mijn zijde bij goede vrienden in Haarlem. Afgelopen vrijdag was ik weer in Haarlem, alleen. Hoewel het een hele leuke avond was, voelt dat toch niet fijn. Voor 2004 had ik allerlei wensen. Ik hoopte stiekem dat B en ik elkaar eeuwige trouw zouden beloven, voor altijd bij elkaar, want dat voelde goed. Dat is nu allemaal weg. Ook wilde ik graag een nieuwe baan, ook niet gelukt, helaas. Niet alleen voor mij persoonlijk was het een dramatisch jaar. Elke week gebeurde er wel weer iets waar ik van uit m'n doen raakte. De dood van Guusje, Theo en Andre vond ik heel heftig. Alle onthoofdingen, aanslagen, gijzelingen, Breslan, Irak, ga maar door. De wereld stond in brand. En dan nu dit; een Tsunami met duizenden doden. Het laat me niet los, ik blijf er aan denken. Vrienden verloren vrienden, een collega zat urenlang in een boom, het komt allemaal wel heel dichtbij. Je zal wel denken, wat een zwartgalligheid. Klopt, maar ik wil er niet mee afsluiten. Als 2004 zo naar was, dan geeft dat hoop voor 2005. Veel slechter kan het toch niet gaan? 2005 wordt prachtig, sensationeel, bijzonder. Niet alleen voor mij, maar voor de wereld. Neem dat maar van mij aan, ik kan het weten. Morgenochtend vlieg ik naar de VS, maar nu ben ik nog hier. En kan ik jullie dus nog allemaal een fantastisch nieuw jaar toewensen. Heel veel geluk, liefde en natuurlijk gezondheid. Tot in het nieuwe jaar!

Liefs,
Kaat

Categorie: levenstekens

29 December '04 - 15:43

Zwart Reizen

Ik reis zwart. Ja ik geef het toe, dat doe ik. Het is maar één halte, maar toch. Ik vertik het namelijk om voor die ene halte een strip extra te moeten afstempelen. Zowiezo vind ik dat met die zonegrenzen een beetje belachelijk. Het gaat toch niet om de zonegrenzen maar om het aantal haltes dat je passeert? Kunnen ze dat systeem niet veranderen? Dat scheelt mij een hoop rompslomp, want nu zit ik die ene halte toch een beetje nerveus te wezen. Vooral omdat er laatst controleurs in burger de tram binnenkwamen. Gelukkig had ik wel net gestempeld, pfhew, dat scheelde. Maar nu zit ik dus wel elke keer de tram in te turen of ik geen verdachte figuren zie, die zouden kunnen zien dat ik te laat stempel en dat is niet goed voor mijn gemoedsrust. Dus bij deze een verzoek voor het GVB; kan dat met die zones afgeschaft worden? En gewoon gekeken wordt naar het aantal haltes dat ik meereis. Ik maak namelijk van die laatste twee haltes van de zone helemaal geen gebruik. Dus aaaah, kan dat?

Categorie: levenstekens

28 December '04 - 18:55

DiDi thema: Heaven/Hemel

Mijn bijdrage voor DiDi is deze week een songtekst van Irving Berlin, die nog steeds de absolute songwriter is omdat zijn songteksten waaronder het legendarische 'White Christmas' nog steeds het meest gebruikt worden. Het liedje is nu misschien even wrang, maar ik word er altijd blij van en weet zeker dat ik dit gevoel ook weer ga ervaren. Wanneer? Geen idee, maar dat gevoel van in de zevende hemel zijn komt zeker terug.

Heaven - Irving Berlin (en dan het liefst uitgevoerd door Frank Sinatra)

Heaven, I’m in heaven
And my heart beats so that I can hardly speak
And I seem to find the happiness I seek
When we’re out together dancing cheek to cheek

Heaven, I’m in heaven
And the cares that hung around me through the week
Seem to vanish like a gambler’s lucky streak
When we’re out together dancing (swinging) cheek to cheek

Oh I love to climb a mountain
And reach the highest peak
But it doesn’t thrill (boot) me half as much
As dancing cheek to cheek

Oh I love to go out fishing
In a river or a creek
But I don’t enjoy it half as much
As dancing cheek to cheek

(come on and) dance with me
I want my arm(s) about you
That (those) charm(s) about you
Will carry me through...

(right up) to heaven, I’m in heaven
And my heart beats so that I can hardly speak
And I seem to find the happiness I seek
When we’re out together dancing, out together dancing (swinging)
Out together dancing cheek to cheek

Categorie: levenstekens

28 December '04 - 14:31

Zucht

Het is druk op het werk, heel druk. Mijn kamergenootjes en ik kletsen normaal best wel tussen het werk door, maar daar is nu zelfs geen tijd voor. Zuchten doen we wel. We wisselen elkaar een beetje af. Heb ik net gezucht, hoor ik een seconde later mijn collega en een paar seconde later volgt de andere collega. Nu moeten we er zelfs om lachen. Maar lachen is gezond en vermindert stress dus dat is goed. Beter dan zuchten zelfs.
Nu zitten we alleen met één probleem. Als je zucht, heb je dat zelf niet door dat je dat gaat doen tot het moment suprème. En dan doe je het en dan denk je: "Shit, doe ik het weer, wat erg". Maar het ergste is dat we nu alledrie keihard beginnen te lachen. We kunnen er zelfs niet mee stoppen. En dan is kletsen misschien toch beter. Ben blij als ik vanavond thuis op de bank zit.

Categorie: levenstekens

27 December '04 - 12:29

Frisse Start

Ik heb de afgelopen dagen eens goed nagedacht. De afgelopen tien dagen waren vreemd, onwerkelijk, verdrietig, angstig, maar het is allemaal mooi geweest.
Ik ben niet meer boos, ik begrijp het alleen niet. Maar zoals ik al in mijn commentaar bij het vorige stukje schreef, ik heb een hardstikke leuke tijd met B gehad en het is jammer als dat nu moet eindigen in nare en boze gevoelens waar je alleen maar jezelf mee hebt. Al is boosheid natuurlijk een makkelijkere emotie om te verwerken dan verdriet, je schiet er helemaal niks mee op. Ik wil als volwassenen met elkaar om blijven gaan en misschien ooit gewoon weer als vrienden, want vriendschap daar is onze relatie uiteindelijk ook uit ontstaan. Ik wil elkaar recht in de ogen kunnen blijven aankijken en beseffen dat al heeft onze liefde het niet mogen doorstaan, het wel degelijk liefde was.
Ik wil dat ik zijn vrienden en familie nog gewoon kan tegenkomen, zonder m'n hoofd te moeten wegdraaien en hij andersom ook. En ik hoop met heel mijn hart dat dat kan. Wat ik wel heel jammer vind is dat bepaalde mensen hier nog komen, terwijl ik in eerste instantie niet wist dat ze hier kwamen en gekwetst zijn door wat ik schreef. Deze site is van mij. Dit is mijn gevoel en mijn privacy en dat deel ik liever niet met mensen die dicht bij mij staan of stonden. Ik wil hier alles kunnen en mogen schrijven. Dus als bepaalde iemanden dat niet willen lezen, of gekwetst zijn, dan moeten ze hier gewoon niet komen.
De komende week zal ik hier zowiezo minder schrijven, want aankomende vrijdag ga ik lekker met mijn moeder naar New York. We slapen bij goede vrienden van mijn ouders, vieren oud en nieuw daar en gaan deze week musea bekijken, lekker eten en winkelen, heel veel winkelen. Ik ben al heel ver in mijn verwerkingsproces, maar een weekje er uit zal zeker nog een duwtje in de goede richting geven. Dus vanaf nu geen trieste stukjes, maar gewoon weer koetjes en kalfjes en ik geloof niet in horoscopen. Maar in 2005 schijnen steenbokken de winnaars zijn, dus daar ga ik maar vanuit. Jullie horen nog van mij!

Categorie: levenstekens

24 December '04 - 11:16

de psycho heks is terug

Gisteravond thuisgekomen checkte ik mijn mail. Één nieuw mailtje van een onbekende afzender en een raar mailadres. Het enige wat er in stond was 'B is weer terug bij zijn ex'. Toen ik dit las, stond de wereld stil. Mijn hele lijf begon te schokken. Hem kon ik niet bellen want hij was z'n telefoon vergeten en zat op een borrel. Het eerste wat in me opkwam was zijn mailbox te openen. Het mag niet, dat weet ik, maar ik kon niet anders. En ja hoor, twee flirterige mailtjes van haar. Mijn ogen schoten over de woorden, maar elk lief bedoel woordje deed meer en meer pijn. Ik rende naar de wc om over te geven. Toen alles er uit was, belde ik een vriendin die ook op de borrel was. Via via kreeg ik hem aan de lijn. Ik werd boos, heel boos. En hij kwam naar me toe. Hij vertelde dat zij hem had gemaild. Waarschijnlijk toen ze hoorde dat het over was. En hij vond dat toch wel leuk. Zij wilde het toch nog eens over hun relatie hebben en hij wilde dat eigenlijk ook wel. Maar hij vergeet wat voor pijn ze mij heeft gedaan. Hij vergeet dat ze hem en mij stiekum heeft opgenomen op band. Hij vergeet wat voor rare, tegensprekende verhalen ze allemaal vertelde. Hij vergeet het dossier wat ze opgebouwd had over hem en ze mij wilde laten zien. Hij vergeet haar gemanipuleer en haar gelieg om ons uit elkaar te krijgen. Hij vergeet dat ze gek is. Hij is gewoon weer in haar manipulatieve leugenachtige valletje getrapt en vergeet mij hier in. Ze heeft wel toegegeven dat ze 'een beetje' geblufd heeft om mij onder druk te zetten. Waarom zou ze dan nu niet weer 'een beetje' bluffen. Vindt hij dat normaal? En terwijl ik net weer een beetje opgekrabbeld was, spoken de vragen weer door mijn hoofd. Hoe kan dit? Wat stelde het tussen ons dan allemaal voor? Waarom liegt hij? Waarom doet hij me zo'n pijn? Waarom houdt hij de hand boven haar hoofd? Doet zij dit niet gewoon om mij weer te kwetsen in plaats van dat ze hem terug wil? Waarom is hij zo blind? Kende ik hem wel?

Categorie: levenstekens

22 December '04 - 17:58

Verdrietig

Ik zou zo graag nu een stukje over koetjes en kalfjes plaatsen, helaas kan ik dat nog niet. Ik ben maar met een ding bezig en dat is met m'n eigen verdriet. Vreselijk vind ik dat, dat ik niet gewoon kan denken; "Nu is het wel welletjes, hop, doorgaan". De kleinste dingetjes maken me treurig. Ik heb wel heel veel steun aan m'n ouders, vrienden en jullie natuurlijk, maar die support overtreft de pijn nog niet. Ik kreeg bijvoorbeeld een mailtje van 'goede vrienden' M en A. Die mensen heb ik wekelijks gezien, we hebben lol gehad, we hebben gegeten, we hebben super veel gedeeld. Toen hun kind geboren werd, waren B en ik als eerste aanwezig. Het mailtje ging zo: "Lieve K, we hoorde van B dat het uit is tussen jullie. We vinden het heel vervelend voor je en hopen dat je er snel weer bovenop bent. Liefs M & A". Ik weet dat het wel goed bedoeld is, maar om na twee en een half jaar een vriendschap af te sluiten met zo'n mail, dat doet pijn. Ik vind het moeilijk om te zien en te horen dat hij door gaat. Dat hij de clown weer uit hangt en tegen mij zegt dat ik sterk moet zijn. Dat dit gevoel nou eenmaal bij liefdesverdriet hoort en dat ik het maar moet ondergaan. Ik weet het ook wel, maar ik wil het even niet horen. Van hem wil ik horen dat hij me mist, dat hij van me houdt en dat hij bij me wil zijn. Ik wil hem niet terug, daarvoor is er al te veel pijn geweest. Ik wil gewoon tegen hem aan zitten op de bank met zijn veilige arm om me heen. Maar dat gaat niet meer. Stukje bij beetje, pak ik mijn leven wel weer op. Maar nu nog even niet. Nu ben ik verdrietig.

Categorie: levenstekens

21 December '04 - 18:32

Afwijzing

En dat kon er ook nog wel bij. Een afwijzing van het bedrijf waar ik twee weken geleden toch nog mocht terugkomen. Ik was overgekwalificeerd volgens hen. En dat is nog altijd beter om te horen dan dat je te licht bevonden wordt, maar toch.
Als ik jullie was zou ik het geld voor een staatslot maar niet uitgeven. Ik ga er namelijk een kopen en ik weet zeker dat ik ga winnen, ha!

Categorie: levenstekens

21 December '04 - 17:20

DiDi thema: Winter

Het zal m'n algehele malaise wel zijn, maar het eerste wat me te binnen schoot bij het thema van Hans en Mieke was a Long December van Counting Crows. Een lekker depri nummer waar ik nu onder andere veel steun aan heb. Heb me niet helemaal aan het thema gehouden, maar ja, in december is het toch ook winter?

A Long December - Counting Crows

A long December, and there's reason to believe
Maybe this year will be better than the last
I can't remember the last thing that you said as you were leavin'
Now the days go by so fast

And it's one more day up in the canyon
And it's one more night in Hollywood
If you think that I can be forgiven....I wish you would

The smell of hospitals in winter
And the feeling that its all a lot of oysters, but no pearls
All at once you look across a crowded room
To see the way that light attaches to a girl

And it's one more day up in the canyon
And it's one more night in Hollywood
If you think you might come to California...I think you should

Drove up to Hillside Manor sometime after two a.m.
And talked a little while about the year
I guess the winter makes you laugh a little slower,
Makes you talk a little lower about the things you could not show her

And its been a long December, and there's reason to believe
Maybe this year will be better than the last
I can't remember all the times I tried to tell myself
To hold on to these moments as they pass

And it's one more day up in the canyon
And it's one more night in Hollywood
It's been so long since I've seen the ocean..I guess I should.

Categorie: levenstekens

20 December '04 - 18:54

poep aan m'n schoen

Ken je dat, dat je alles wat er mis gaat wijt aan de toestand waar je leven zich in bevindt?
Stap ik toch net volledig in de poep zeg en begin opeens te janken.
Totdat ik mezelf van een afstandje bekeek en dacht; "Jezus, stel je niet aan wijf, er zijn mensen die niks te eten hebben en jij jankt om hondepoep aan je schoen". Voelde me meteen beter. Ik denk dat ik zo maar een flesje wijn opentrek.

Categorie: levenstekens

19 December '04 - 18:27

vallen en opstaan en weer doorgaan

Het is momenteel vallen en opstaan. Gisteren de hele dag niet gehuild totdat ik 's nachts een gesprek met B voerde en de realiteit opeens weer zo zichtbaar was. Vandaag hebben m'n ouders me terug naar Amsterdam gebracht. Vol goede moed kwam ik m'n huisje binnen. Maar toen zag ik dat al zijn spulletjes weg waren en mijn spullen die nog in ons andere huis lagen, weer netjes in de kast lagen. Ik had ook met hem afgesproken dat te doen, maar toen ik alles zo zag deed het toch wel pijn. Vanavond ga ik wat met hem eten en gekgenoeg heb ik toch wel heel erg veel zin om hem te zien. Gewoon omdat ik hem mis en omdat ik hem niet opeens volledig uit m'n leven wil. Sterker nog, hij is m'n leven dus waarom hem ineens helemaal kwijtraken?
Steun krijg ik genoeg. Sms'jes, lieve mailtjes, telefoontjes en ga zo maar door. Iedereen maakt zich zorgen en iedereen wil helpen. Heel fijn om te weten dat mensen er voor je zijn. Maar het meest emotioneel werd ik van de sms'jes van mijn kamergenoot cq collega. Ik heb ooit eens over haar geschreven op m'n oude web log. Toen zij bij mij op de kamer kwam, zag ik daar enorm tegen op. Maar de laatste tijd zijn we steeds meer naar elkaar toegroeid. Zij smste bijvoorbeeld; "Je bent een sterke en mooie vrouw, alles komt goed, al denk je nu van niet". En; "De mensen waar je het meest van houdt doen je ook het ergste pijn, het is een cliché maar wel waar". Elke dag sms't ze en dat had ik van haar eigenlijk niet verwacht. Dus lieve E, de mensen waar je het meest van houdt kwetsen je het ergst. Dat is waar, maar daar wil ik nog wat aan toevoegen; De mensen waar je het minst van verwacht, zijn er het meest als je ze nodig hebt. Bedankt daarvoor.

Categorie: levenstekens

17 December '04 - 08:52

Vluchtoord

Poes en ik gaan uit logeren dit weekend. Nu het besef steeds meer begint te komen dat dit echt een definitief einde is en hij zich niet gaat bedenken, wil ik even niet alleen zijn. Dus waar kan ik beter naar toe dan naar mijn ouders? Die wilden me eigenlijk meteen al ophalen, maar in eerste instantie was ik daar niet aan toe. Dit weekend ga ik weer even kind zijn. Me laten vertroetelen, voor me laten koken, beetje lezen, beetje tv kijken en niks hoeven doen. Ik ga naar huis, wat toch nog mijn echte thuis is. De tranen zijn een beetje op, maar m'n emoties lopen nog over. Gelukkig heb ik familie waar ik altijd terecht kan. Nou maar hopen dat poes een beetje vriendjes kan worden met de honden.

Categorie: levenstekens

16 December '04 - 13:27

Liefdesverdriet

Mijn lief en ik hebben besloten uit elkaar te gaan. We waren al een tijdje niet meer zo gelukkig en hij denkt dat dat aan onze relatie ligt. Die dingen gebeuren, dat weet ik, maar hoewel ik wel degelijk besef dat alles heus wel ooit weer goed met me komt, heb ik me in mijn leven nog nooit zo ellendig gevoeld. Momenteel ben ik echt het cliché van iemand met liefdesverdriet. Ik drink koffie, rook veel te veel sigaretten, krijg geen hap door m'n mond, kan ik niet praten zonder te huilen en ligt de hele kamer vol met propjes van mijn huilzakdoeken. Ik zwelg in zelfmedelijden, want dit kan ik er even niet bij hebben. Ik geef geen moer om kerst en oud & nieuw, maar opeens vind ik het vreselijk om dan 'alleen' te zijn. En ik stel mezelf de hele tijd dezelfde vragen. Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Ik ben toch nog nooit zo gelukkig met iemand geweest? We waren zo intens verliefd op elkaar. Hoe hebben we dat in godsnaam kunnen kwijtraken? Is dit wel de goede keuze? Mijn hoofd is vol, mijn hart loopt leeg en de grond onder mijn voeten is weg. Finaal verdwenen. Ik zweef met mijn emoties. Godverdomme, ik hou ongelofelijk veel van je man. Sinds wanneer is intens houden van niet meer genoeg?

Categorie: grappig

15 December '04 - 16:51

Kevers

Het zoontje van mijn neef is een grappig mannetje. Inmiddels is hij eigenlijk geen mannetje meer, maar een volwassen jongen en zit hij op de filmacademie. Dat hij die kant heeft gekozen verbaast me niks, hij is immers altijd al creatief geweest. Toen hij een jaar of tien was, moest hij op school een opdracht over kevers maken. Alle kinderen kregen een vel mee naar huis met daarop plaatjes van vier kevers. Als huiswerk moesten ze dan uitzoeken, wat de naam van het soort kever was en die soortnaam onder de betreffende kever schrijven. Een week later moest mijn neef op school komen. Daar aangekomen drukte de juf van zijn zoontje hem het vel opgewonden onder zijn neus. Hij begreep niet waarom ze zo boos was en keek naar het vel. Op het papier stonden de vier kevers. In de hokjes onder de beestjes stonden vier namen ingevuld. Het waren wel niet de goede namen, maar creatief waren ze wel. Mijn neef barstte tot ongenoegen van de lerares uit in een enorme lachbui. Want een kind die in plaats van de echte namen van de kevers George, Paul, John en Ringo invult, daar kan je toch niet boos op worden?

Categorie: default

14 December '04 - 16:34

DiDi thema: Dwaas/Fool

De idealist in mij kwam naar boven toen ik dit gedicht las. Ik wil zo graag een betere wereld en ik omarm de mensen die hier voor vechten. Dwazen zijn het niet, eerder helden.

De Jonge Don Quichot - Frans Bruijns

Waarom zijn de moeders
van de Plaza de Mayo dwaas?
Waar zijn hun zonen, waar hun dochters
waar de vaders van hun kinderen?
Wie durft hen dwaas te noemen?
Wie heeft het lef
hun liefde te lasteren
hun verdriet te vertrappen
hun hoop te honen?

Is het dwaas
je kinderen te willen omhelzen?

Is het dwaas
om te dromen dat 'one day'
blank en zwart gelijk zullen zijn?
Is het dwaas
dat je apartheid verafschuwt
en levenslang krijgt op Robbeneiland?
Is het dwaas
kolonialisme te willen ondermijnen
met burgerlijke ongehoorzaamheid?
Is het dwaas
dat je wilt strijden voor democratie
en weerloos voor een tank gaat staan?
Is het dwaas
dat je oorlogsmisdadigers
de wet wilt voorschrijven?

Is het dwaas
om dwaas te zijn?
Een ideaal te koesteren
dromen te dromen
te hopen en te verlangen?
Is het dwaas
onrecht te dagvaarden
en kwaad met goed te vergoeden?

Wie durft nog dwaas te zijn?
Zoals de jonge Don Quichot,
de dwaze moeders,
King, Mandela, Gandhi,
studenten van Beijing
en rechters van het tribunaal.
Waar zijn de dwazen?

Wie kiest voor kleur
in plaats van camouflage?

Categorie: levenstekens

13 December '04 - 19:54

Virus

Ik ben besmet geraakt met een virus. Het is een voor mij heel raar virus en ik dacht nooit dat ik het zou krijgen, maar toch is het zo. Het heet het schoonmaakvirus. Schoonmaken vond ik vroeger een heel vies woord en het daadwerkelijk uitvoeren ervan vond ik nog viezer.
Als mijn vriendinnen hier over de vloer komen zijn ze verbaasd en mijn ouders misschien nog wel meer. Want het is hier echt netjes. Ik was namelijk echt een klein zwijntje. Als je vroeger mijn kamer zag, dan begrijp je wat ik bedoel. Ik heb er nog wel foto's van, maar ik heb geen scanner en ze zijn niet digitaal en misschien is dat maar beter zo. Jullie zouden een heel raar beeld van me krijgen. Mijn lief schrok zich rot toen hij voor het eerst bij mij thuis kwam. En ik had nog wel opgeruimd! Maar ja, hij wordt door mij dan ook liefkozend de schoonmaaknazi genoemd omdat hij alles altijd spik en span wil hebben. Lag er een boekje scheef op tafel en ik ging even naar de toilet, dan legde hij meteen het boekje recht. Belachelijk vond ik dat. Een huis daar moet in geleefd worden. Maar nu piep ik wel anders. Zie ik stofjes op de vloer, dan wil ik het liefst meteen stofzuigen. Een ongedane afwas in de keuken, daar word ik neurotisch van. Heel vreemd. Nou moet je niet denken dat ik de baan van de dames van 'hoe schoon is jouw huis' kan overnemen, want zo ver is het nog lang niet. Ik ben nog in opleiding laat maar zeggen. Er is nog een onopgeruimd kastje op de slaapkamer, maar gelukkig staat daar een wasrekje voor en zie ik het dus niet zo goed. En er zijn nog grotere projecten die hier in huis gedaan moeten worden. Er staat namelijk nog allemaal rotzooi op het balkon. Maar dat is voor latere zorg. Het is toch nog lang geen zomer. Maar als dit virus zich in net zo'n tempo ontwikkelt als het is komen aanwaaien, dan belooft dat nog wat. En nu ga ik stoppen. Er staat nog een afwas te verpieteren in de keuken en misschien gooi ik er nog een wasje in.

Categorie: levenstekens

12 December '04 - 23:31

Ajax-Vitesse

Mijn lief heeft al jaren een seizoenskaart voor Ajax. Vandaag mocht ik voor het eerst een keer mee. Vriend M,waar hij altijd mee gaat, was een beetje grieperig, vandaar dat ik met zijn kaart naar binnen kon. Ajax speelde vandaag tegen Vitesse. En hoewel ik niet de allergrootste voetbalfan ben, als je me vraagt te kiezen tussen Ajax en Vitesse, dan kies ik voor de laatste. Mijn opa heeft bijna 60 jaar geleden in het eerste van deze club gespeeld, dus geel zwart heeft mijn voorkeur. 13 jaar geleden ging ik ook naar Ajax-Vitesse in het oude Ajax stadion. Een Amsterdamse vriend van mij was jarig en als 'partijtje' gingen we naar de wedstijd. Ik zat in een Ajax-vak en de Arnhemmers wonnen met 2 tegen 1. Ik zal het nooit vergeten. Toen ik juichde en opstond, werd ik uitgekafferd door fanatieke Amsterdamse supporters. Vandaag mocht ik zeker niet juichen. Want 13 jaar geleden zat ik in een keurig 'gezinsvak' maar nu tussen de beruchte F-siders. Dan is juichen voor de tegenpartij natuurlijk meteen levensbedreigend. Gelukkig kwam ik niet in de verleiding. Want Ajax maakte in de voorlaatste minuut de beslissende 1-0. Dus spannend was het wel. Van die F-side heb ik overigens weinig gemerkt. Af en toe werd er een strijker afgestoken en er werd veel gezongen, maar de Vitesse supporters ontbraken uit protest, dus volgens mij was dat zingen vandaag wel wat minder. Er werd wel gezongen 'het zijn de homo's, yes, yes, het zijn de homo's van Vites'. Daar was ik het niet helemaal mee eens. Want de Arnhemse voetballers speelden bijna allemaal met korte mouwen, terwijl de Amsterdammers op een na, allemaal met lange mouwen speelden en een zelfs met handschoenen aan. Tsssss mietjes. Dat me dit opviel, zal wel te maken hebben met het feit dat ik vrouw ben. Ik bevestig het cliché, tijdens het EK, vind ik de Italianen ook altijd het mooist gekleed en zo. En vandaag viel me dan ook op dat ik de tenues van Vitesse zo lekker mooi ouderwets vind. Maar om een lang verhaal kort te maken. Zo'n live voetbalwedstrijd is best leuk. Ook al was het berekoud en zat ik te verkleumen, ik heb me vermaakt. De tijd vloog voorbij. Conclusie: Ronald Koeman kan inpakken en Rafael van de Vaart mag mee. Ha, ha! Zijn we ook meteen van Sylvie Meis af.

Categorie: levenstekens

10 December '04 - 16:28

Pubers

Ze schreeuwen. Ze trekken en duwen. Ze roken. Ze bellen druk met hun mobieltjes. Ze willen door hun kleding ouder overkomen dan ze daadwerkelijk zijn, maar hun gedrag verklapt dat ze toch nog kinderen zijn. Ze dragen veel te veel make up. Ze stellen zich aan. Ze trekken zich niks van andere mensen aan. Ze luisteren naar muziek op hun MP3 speler en ik kan letterlijk elk woord van hun R&B shit horen, ondertussen proberen ze ook nog een gesprek te onderhouden. Ze spreken een taal die ik niet meer versta, met woorden waar ik het bestaan niet van ken. Ze zijn erg vervelend om mee in de trein te zitten. Vooral als je net van je werk komt en je met een coupe vol met dat soort zit.
Oh mijn god, ik zou zo graag een filmpje van mezelf als puber in het gezelschap van pubervrienden willen zien. Volgens mij schaam ik me dood.

Categorie: levenstekens

09 December '04 - 17:28

Opstaan voor Ouderen

Mijn vriendin A is hoogzwanger. Laatst gingen we samen met de tram en ik liet haar zitten. Een stokoud mannetje met stok kwam binnen en niemand stond voor hem op. A bood hem haar plaats aan. Dus toen stond A daar met haar dikke buik. De zttende mensen keken naar haar, maar het kwam bij niemand in z'n hoofd op om even op te staan. Vandaag vertelde hoogzwangere vriendin collega E precies hetzelfde verhaal. Zij was opgestaan voor een ouder iemand en niemand bood haar een plekje aan. Terwijl E echt behoorlijk ver is. Ik begrijp dat niet. Ik ben altijd opgevoed met opstaan voor oudere mensen. Dit is een soort mechanisme in mij geworden. Zie ik een bejaard iemand in de tram of metro, dan sta ik meteen op om mijn plaats aan te bieden. Het is zelfs een keer gebeurd dat een oudere vrouw weigerde en dat ik bijna ging drammen dat ze moest zitten. Ik stopte pas toen ze me vertelde dat ze er de volgende halte al uit moest. Toen schaamde ik me een beetje, want ik leek wel een soort zitpolitie. Enfin, we hadden het vandaag op het werk over het tramverhaal van zwangere collega E en toen bleek dat mijn collega's net zo opgevoed zijn als ik. Opstaan voor oude mensen. En ik weet zeker dat als ik het aan al mijn vrienden zou vragen, dat ze precies hetzelfde zouden zeggen. "Tuurlijk sta ik op voor bejaarden. Zo ben ik opgevoed". Maar als dan iedereen dit zo geleerd heeft, hoe zit het dan met al die mensen die blijven zitten? Zijn dat allemaal wezen of zo? Zit al de hele dag te piekeren over deze vraag. Heeft iemand het antwoord?

Categorie: jeugd

08 December '04 - 19:31

De dierenarts, het jongetje en de goudvis

Gisteren kwam er onverwacht een oude vriend van mijn vader langs. Een Israëli die vroeger dierenarts was in mijn hometown, maar heimwee kreeg en met zijn gezin terug emigreerde naar Israël. Dat terwijl hij hier een geweldig lopende praktijk had. Hij was echt dé dierenarts van de betreffende plaats. Waarschijnlijk was hij dat omdat hij een aimabel man was met een groot hart voor dieren. Toen hij onze eerste hond moest afmaken, hield hij het zelf niet droog. Behalve een hart voor dieren, had hij ook een hart voor mensen. Een gebeurtenis uit zijn dierenartsenbestaan zal ik echt nooit vergeten. 's Ochtends tijdens een spreekuur kwam een verdrietig klein jongetje met z'n goudvis in een kom naar hem toe. De goudvis dreef op het water. Het jongetje vroeg of hij de goudvis beter kon maken. A keek naar de kom en zag dat dat een mission impossible was want het beestje was overleden. Hij zei tegen het jongetje: "Ik ga naar hem kijken. Kom na lunchtijd maar terug". In zijn lunchpauze liep A naar de dichtsbijzijnde dierenwinkel en kocht een goudvis die het meest op die van het jongetje leek. Thuisgekomen verving hij de dode met de levende en deed wat water in een flesje met een pipetje. Toen het jongetje terugkwam zei hij:"Kijk, je goudvis is weer helemaal beter en als je nou elke dag wat van mijn medicijn in het water doet dan wordt hij vast heel groot". Hij rekende geen kosten.
Ik ben benieuwd hoe het betreffend jongetje zich deze gebeurtenis herinnert.

Categorie: levenstekens

07 December '04 - 15:38

het geluk van 5 euro

Toen ik vandaag op de tram stond te wachten kwam er een zwerver voorbij. Zoals ik twee stukjes geleden al schreef, is dit geen heel apart verschijnsel in Amsterdam, maar meer de orde van de dag. Hij zag er vies uit, stonk en had kwijl rond zijn mond. Hij vroeg of ik een daklozenkrantje van hem wilde kopen. Maar ik was chagrijnig en ik had geen zin om mijn portemonnee te pakken dus ik vertelde dat ik geen klein geld had. "Groot geld is ook goed", zei hij. En ik keek hem bedenkelijk aan. Dus liep hij weer voorbij. Een flits van een seconde later had ik al spijt. Ik zit een beetje kut in m'n vel en het beste dat je dan kan doen is goed doen, zodat je jezelf beter voelt en
'wie goed doet, goed ontmoet'. Dus ik pakte vijf euro uit m'n tas en keek om me heen of ik hem nog ergens zag. Maar helaas in geen velden of wegen een zwerver meer. Ik keek naar de vertrektijd van de tram en zag dat ik nog een paar minuten had. Na een paar passen zag ik hem al staan. Ik liep naar hem toe en gaf hem het briefje en zei: "Maar doe er alsjeblieft wat goed mee hoor, geen drank of zo". "Nee, dat doe ik. Beloofd", zei hij. "Mag ik je een kus geven, omdat ik zo blij ben", vroeg hij nog. Maar dat vond ik wat te veel van het goede, mede door zijn slijmerige mond. Dus ik jokte een beetje dat mijn vriend dat nooit goed zou vinden. De tram kwam natuurlijk niet op tijd en even later liep hij weer voorbij. Hij zwaaide en hield trots een broodje omhoog. Ik voelde me meteen een stuk beter.
Thuisgekomen zette ik koffie en ik hoorde m'n mobiel gaan, maar had even geen zin om op te nemen. 1 gemiste oproep. Verrek, het was het nummer van het bedrijf waar ik het 'net niet geworden' was en wat me zo leuk had geleken. Ik luisterde m'n voicemail af. Of ik met spoed wilde terugbellen. Ik belde terug en wat denk je? Of ik morgen nog een keer langs wil komen, omdat ze er toch een beetje spijt van gehad om me zo maar af te wijzen. Ik ben weer een stuk gelukkiger.

Categorie: jeugd

05 December '04 - 11:55

Mijn Eerste Schoolfeest

Mijn schoonvader was gisteren jarig en dat werd gevierd. Hoe later het werd hoe meer verhalen over 'vroeger' er werden verteld. Schoonmama vertelde over vriendjes, banen en haar strenge vader. En haar broer en zus vulden zo nodig de verhalen aan. Er werd gelachen en nog meer herinneringen werden opgehaald. Over de eerste ontmoetingen met de schoonfamilie en het stiekem langer wegblijven van huis. En opeens had ik een visioen, een visioen van vroeger. Van iets dat ik ver, ver weg had weggestopt in mijn herinnering omdat ik het zo vreselijk vond om er aan te denken.
Ik ging voor het eerst naar het schoolfeest voor de hele school. Als je bij ons in de eerste of tweede zat, was er een apart feest. Maar het laatste 'grote' schoolfeest van het jaar, daar mochten ook de tweedeklassers ook naar toe. Een enorme strijd om toestemming om te gaan ging hier aan vooraf. Want hoewel mijn ouders altijd het beste met me voor hadden, strenge ouders waren het wel. Mijn Perzische vader vond dat uitgaan op zo'n jonge leeftijd zowiezo not done en besloot dan ook dat ik niet mocht. Drama's volgden, ik sloot me in m'n kamer op, liep weg, liet moeders van vriendinnetjes bellen en uiteindelijk vond mijn moeder het zo zielig voor me dat ze m'n vader overtuigde en ik toch mocht gaan. Tot half elf. Dat het feest dan pas begon, daar hadden m'n ouders geen boodschap aan. Ik mocht toch? Dus daar stond ik op het feest. In m'n mooiste kleren. Het eerste feest waar echt bier werd geschonken en overal gerookt mocht worden. Ik vond het geweldig. Zo geweldig dat ik de tijd vergat. En mijn moeder dus minstens een half uur voor Jan - met - de - korte - achternaam in de auto had zitten wachten. Totdat ze besloot dat ze het wel welletjes vond geweest en me kwam ophalen. Ik zal het nooit vergeten. Ik liep in het gezelschap van vrienden van een trapje af en daar stond ze. Met een jas over haar badjas en op sloffen. En ik weet nog dat ik dood wilde, wat een afgang! Braaf liep ik achter haar aan en in de auto kreeg ik de wind van voren. Afijn, ik had deze herrinnering dus weggestopt en nu borrelde hij weer naar boven. Weggestopt omdat ik me elke keer dat ik er aan dacht of het verhaal vertelde me wederom schaamde. Maar nu had ik dat niet meer. Ik kan er alleen nog maar om lachen. En mijn moeder waarschijnlijk ook. Zal het haar snel eens vragen.

Categorie: default

04 December '04 - 11:23

de Schrikzwerver

Toen ik in Groningen studeerde struinde daar een zwerver rond. En niet zo maar een zwerver, nee Ferdinand de Schrikzwerver. Ferdinand was aan die naam gekomen doordat, je raadt het al, hij mensen liet schrikken. Liep je argeloos een beetje over straat, sprong hij opeens voor je met een luide schreeuw. En als je dan zei: "Je liet me schrikken, man". Dan keek hij je een beetje beteuterd aan en prevelde dat dat niet zijn bedoeling was geweest. Ferdinand had lang grijs haar en een baard en verschillende verhalen over zijn afkomst deden de ronde. Een van die verhalen luidde dat hij een hoogleraar was geweest die weg was kwijt geraakt en maar was gaan zwerven. Tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet welk verhaal er nou waar was.
Een paar jaar geleden overleed Ferdinand. De meesten van mijn vrienden woonden toen allang in de Randstad. Maar de dood van Ferdinand had wel in het Nieuwsblad van het Noorden gestaan en zo onstond er een soort mailkettingbrief met het bericht: "Ferdinand is dood. De Schrikzwerver is niet meer". Ik geloof dat ik dit mailtje wel tien keer gekregen heb en hoewel ik hem natuurlijk niet persoonlijk kende, raakte het bericht van zijn overlijden me wel. Ferdinand was toch een stukje van Groningen en mijn geweldige studietijd.
Een aantal jaren geleden dacht ik elke keer als ik een zwerver zag aan Ferdinand. Maar in Amsterdam zijn natuurlijk zo veel zwervers, dat dat in de loop van de tijd wel minder werd. Tot gisteren. Gisteren liep ik naar de Albert Hein en passeerde een zwerver op een bankje. Toen ik langs het bankje liep, sprong hij opeens op en schreeuwde keihard 'boe'. "Jezus man, je liet me schrikken", siste ik hem toe. Hij keek me een beetje beteuterd aan en zijn lippen trokken naar beneden en terwijl hij naar de grond keek zei hij: "Sorry mevrouw, dat was niet m'n bedoeling". "Geeft niet hoor", zei ik en ik liep door. En ik dacht aan Ferdinand. Had hij misschien toch lesgegeven?

Categorie: default

03 December '04 - 12:49

Sinterklaas

Jaren geleden pastte ik op het zesjarige broertje van een vriend van mij. Een fantastisch jongetje met een rijke fantasie en een goed gevoel voor drama. Ik heb geen idee wat er van hem geworden is, maar omdat hij liever in jurkjes rondliep dan broeken en erg graag met barbies speelde en meer interesse voor mijn make up spulletjes had, dan voor zijn playmobiel, denk ik dat hij nu eerder een leuke vriend heeft dan een vriendin. Het was een paar dagen voor Sinterklaas en die was net bij hem op school geweest. Ik vroeg hoe het geweest was. Toen hij antwoordde boog hij zich naar me toe en zei op samenzweerderige toon: "Weet je K, Sinterklaas bestaat helemaal niet maar dat moet je niet tegen mijn ouders zeggen, want die geloven nog".

Categorie: levenstekens

02 December '04 - 20:49

Sales?

Vandaag belde er een meisje. Ze vertelde dat ze met een telefonisch onderzoek bezig was over huishouden en ze vroeg of ze me vijf vragen mocht stellen. "Liever niet", antwoorde ik. "Vraag een", zei zij. Ik vroeg of ze het niet begrepen had. "Liever niet", zei ik toch, maar terwijl ik het zei voelde ik de bui al hangen. En omdat ik toch wel onder de indruk was van haar overredingskracht liet ik haar de vragen stellen. Toen ze klaar was zei ik: "Jij bent je roeping misgelopen. Jij moet de sales in". "Dat wil ik ook wel. Maar ik draag een hoofddoekje dus ik word toch nergens aangenomen". "Ben je dan vaak afgewezen?" "Nee, ik heb het nooit geprobeerd, maar mijn vriendinnen zeggen dat dat toch niet lukt".
"Toch niet zo geschikt voor sales", dacht ik.

Categorie: default

02 December '04 - 14:47

het ziekelijke meisje

Er was eens een meisje. Het meisje was als kind nooit ziek. Ze stond dan ook wel bekend als het meisje dat nooit ziek was. Haar zusje was wel vaak ziek. Die ging het ziekenhuis in en uit en had altijd van alles. Als kind vond het meisje het stiekem wel jammer dat zij zelf nooit ziek was. Nooit eens spijbelen van school of zo. Soms probeerde ze dan de boel een beetje op te lichten. Thermometer tegen de lamp en met haar hoofd bij de warme kraan zodat het leek of ze koorts had. Dat had ze ooit op TV gezien. Helaas werkte het niet altijd. Dan vond haar moeder de koorts niet hoog genoeg en dan moest ze gewoon naar school.
Toen ze in de zesde klas van de lagere school zat, zag ze er opeens een beetje geel uit. De hele familie stond klaar om naar een huwelijk van vrienden van haar ouders te gaan. En het meisje zou op de receptie het gastenboek beheren. Haar vader vroeg: "Gaat het wel? Je ziet een beetje geel". Maar het meisje vond de taak die haar te wachten stond zo belangrijk dat ze niet toegaf dat ze zich beroerd voelde. Haar haren zaten in nette vlechtjes en ze had een mooi zachtgeel jurkje aan met een vlinder voorop. Haar moeder zei dan ook: "Het zal wel aan het jurkje liggen dat ze er een beetje geel uit ziet. Geel is waarschijnlijk niet haar kleur (Ja, je komt uit een confectiefamilie of niet)". Dus toog de hele familie naar de bruiloft. Maar ze waren nog niet gearriveerd of het meisje had haar jurk ondergespuugd. Geen huwelijk en gastenboekbeheer voor het meisje. De volgende dag kwam de dokter en bleek dat het meisje geelzucht had en minstens een maand thuis moest blijven. Terwijl ze net op zesde klas kamp zouden gaan. Zal je net zien, dat het meisje die nooit ziek was, dan net behoorlijk ziek wordt.
Tijdens de Middelbare School was het meisje ook nooit ziek. Als ze belangrijke proefwerken had en daar niet voor echt voor geleerd had, probeerde ze het nog wel eens te fingeren. Maar echt succesvol waren die pogingen niet. Het meisje had namelijk nog al een slimme moeder die vaak door haar acties heen prikte.
Gedurende haar studie kreeg ze wel een paar keer voorhoofdholte onsteking. Maar dat lag meer aan de manier waarop ze toen leefde dan dat ze echt ziekelijk was. Ook kreeg ze Pfeiffer. Maar dat viel haar niet eens echt op. Ze was wel erg moe, maar ze kwam er pas achter toen het al bijna over was.
Toen ze ging werken begon de ellende pas. Toxoplasmose, CMV, blaasontstekingen, vaak griep, weer Pfeiffer, Serum Ziekte, ja het kon niet op. Niet dat het levensbedreigende ziektes (op de Serum Ziekte na) waren, maar toch was het wel vervelend. Elke keer kreeg het meisje antibiotica en dat bleek niet zo goed te zijn. Want die antibioticum tastten haar immuunsysteem aan en nu zit dat meisje dus met de gebakken peren en in een soort vicieuze cirkel. Maar daar was de speciale arts. Die gaf het meisje speciale medicijnen en dan moest het langzamerhand beter gaan. En dat ging het ook wel. Maar nu heeft het meisje dus weer Ischias. Een onstoken zenuw die van haar onderrug naar haar been loopt en waarvan de pijn vergelijkbaar is met een hernia. En het slechtste voor Ischias is lang achter elkaar zitten. Dus schrijft het meisje dit stukje in etappes en zwelgt ze op dit moment in zelfmedelijden.
Het leven is vol met ironie. Het meisje dat nooit ziek was en dat wel graag wilde zijn, heeft er nu een abonnement op.

Categorie: default

01 December '04 - 21:57

De Stem

Prins Bernhard is overleden.
Op bijna elke zender is er 'doorgeprikt' naar dit nieuws. Op dit moment spreekt bijvoorbeeld Balkenende het volk toe.
Over Bernhard heb ik niet echt een mening. Prins Claus droeg ik echt een warm hart toe, net zoals ik dat bij Juliana deed. Maar bij Bernhard blijft mijn gevoel vlak. Ik vond het een markante man. Punt. Veel kan ik dus ook niet over zijn dood zeggen.
Alle necrologien lagen al klaar op de plank. Die worden zo en de komende dagen vertoond. Op een gegeven moment heb ik het er dan ook wel weer mee gehad op een ding na: Philip Bloemendaals stem. Want al die polygoon journalen die je ziet, worden begeleid door zijn stem. En die vind ik leuk! Ik krijg heimwee naar vervlogen tijden, terwijl ik toen helemaal niet leefde. Ik denk aan mijn oma, die ook een beetje met zo'n toonval spreekt. En ik vraag me weer af waarom in godsnaam zijn stem vervangen is in de Amsterdamse metro. Die stem is toch fantastisch en onlosmakelijk verbonden met de metro? Ik mis die stem. Mag die stem terug? Waarom moet toch alles nieuw als dat oude gewoon goed is?