Desalniettemin

Categorie: default

30 November '04 - 11:15

DiDi Thema: Angel/Engel

Het thema van Dichters op Dinsdag is deze week Angel of Engel. Het eerste wat me te binnen schoot was het nummer Angels van Robbie Williams, maar ergens in mijn achterhoofd knaagde er nog iets anders. Opeens wist ik het. Het was een gedicht wat ik laatst op Internet had gevonden over een gehandicapt kind. Dit gedicht (waarvan ik geen benul heb wie het geschreven heeft) had me enorm geraakt, te meer om iets wat mijn vader vroeger altijd tegen me zei. Ik vroeg hem dan waarom mijn zusje gehandicapt was en dan antwoorde hij dat hij dat niet wist, maar dat ik goed moest weten dat mijn zusje met een reden bij ons terecht was gekomen. Dat zij voor ons bedoeld was. Toen ik dit gedicht las, wist ik opeens wat hij bedoelde.

Heavens Very Special Child

A meeting was held quite far from earth
"It's time for another birth",
Said the angels to the Lord above,
"This special child will need much love"
His progress may seem very slow
Accomplishments he may not show
And he'll require extra care
From the folks he meets way down there.
He may not run or laugh or play
His thoughts may seem quite far away
In many ways he won't adapt
And he'll be known as handicapped.
So let's be careful where he's sent
We want his life to be content
Please, Lord find the parents who
Will do a special job for you
They will not realize right away
The leading role they're asked to play
But with this child sent from above
Come stronger faith and richer love.
And soon they'll know the privilege given
In caring for this gift from heaven
Their precious charge, so meek and mild
Is heavens very special child

Categorie: levenstekens

29 November '04 - 16:17

Dipje

Ik zit even in een dipje. Niks om je echt zorgen om te maken hoor. Daar kom ik wel weer uit. Maar zo voelt dat nu even niet. Dingen gaan niet zoals ik wil dat ze gaan en dingen lijken op m'n pad te komen maar dan is het maar schijn. Zoals met die baan bijvoorbeeld. Daar zat ik dus heel dichtbij, maar toch ben ik het niet geworden. Niks aan te doen, er komt wel weer wat anders. Dat weet ik ook wel, maar ik wil het nu even niet horen. Ik wil niet horen dat alles op z'n pootjes terecht komt. Ik wil niet horen dat het blijkbaar niet zo mocht zijn. Ik wil niet horen dat de baan die me op het lijf geschreven is, straks plotseling opduikt.
Ik weet dat iedereen het goed bedoelt, maar standaard dooddoeners daar zit ik even niet op te wachten. Ik wil originaliteit. Iets waar ik echt om moet lachen. Of ik wil een leuke actie. Of dat iemand een leuke bezigheid voorstelt. Zodat ik eerder uit die dip ben.
Want wat ik zelf wel kan bedenken dat hoef ik echt niet van een ander te horen.

Categorie: levenstekens

26 November '04 - 15:04

Service

Ik heb een probleem met UPC. Dat verbaast je zeker niks.
Nou hing ik net voor de 6e keer binnen een week met ze aan de telefoon. Er waren me al een aantal keren dingen toegezegd die ze niet na konden komen dus mijn geduld was een beetje op. Ik was al heel boos geworden op één meisje en vertelde haar dat ik bij UPC wilde opzeggen om naar de concurrent te gaan. Dat vond ze prima, zei ze. Zo behoud je natuurlijk geen klanten en ik werd nog bozer. Toen ik iets gekalmeerd was, belde ik terug om op te zeggen. Ik kreeg haar collega aan de telefoon en vertelde het voorval. Ook liet ik haar weten dat het me niks verbaasde dat UPC als slechtste uit de bus kwam in verband met klantenservice. Zegt ze heel trots: "Maar we staan niet meer op één hoor. We staan op twee, achter NUON".

Categorie: default

25 November '04 - 11:54

Donderdag Bewonderdag: Roby Lakatos

Ik hou van zigeunermuziek. Ik weet niet wat het is, maar het roept iets bij me op waardoor ik in een bepaalde emotionele bui kom. Ik word gelukkig van die muziek, maar ik kan er ook verdrietig van worden. En als het echt mooi gespeeld word dan kan ik er zelfs een beetje high van raken. En mooi spelen dat kan Roby Lakatos.

Roby Lakatos werd in 1965 geboren. Hij is een directe afstammeling van de legendarische Hongaarse zigeuner violisten familie van Janos Bihari (1764-1827). Deze familie had al sinds de 18e eeuw een enorme invloed op de ontwikkeling van viool muziek. Bihari werd erg bewonderd door het hof in Wenen. En zijn vrienden Liszt en Beethoven noemden hem 'de koning van de zigeuner violisten' en 'Hongaarse Orpeus'. Roby is al weer de zevende generatie van deze legendarische muzikanten.

Hij leerde de geheimen van de zigeuner muziek al op vijfjarige leeftijd van Tony en Sandor Lakatos. Zijn eerste concert gaf hij op zijn negende. Hij studeerde klassiek viool op het Bela Bartok Conservatorium in Boedapest.

Roby componeert en speelt. Hij is een all round violist. Hij is niet alleen thuis in de Hongaarse folklore, ook speelt hij op gemak klassiek en jazz. Hierdoor heeft hij ook opgetreden met verschillende soorten muzikanten. Hij speelde onder andere met Grapelli, Giora Feidman, Herbie Hancock, Vadim Repin en Randy Brecker. Een grote fan van zijn vioolspel was iemand die ik ook enorm bewonder:Yehudi Menuhin. Yehudi kwam als hij in Brussel was altijd naar Roby luisteren in de club waar Roby sinds 1986 speelt.
Die Brusselse club is Roby's thuisbasis. Daar speelt hij nog altijd. Naast alle optredens die hij over de hele wereld doet, op alle grote concertpodia.

Door de combinatie van de vrije zigeunergeest en de klassieke viool opleiding is Roby een fantastische muzikant.
Ooit las ik dat de zigeunermuziek zo divers is omdat de altijd opgejaagde en vervolgde zigeuners zich elke keer weer moesten aanpassen aan een nieuwe omgeving en omstandigheden. Ook de muziek paste zich dan weer aan en ontwikkelde zich. Ik kan me hier wel in vinden en ik voel me op een of andere manier met de zigeuners verbonden. Misschien is dat wel de oorzaak dat ik me zo in deze muziek kan verliezen.

Roby Lakatos is geen mooie man, maar als ik hem zie spelen vind ik hem prachtig. Het lijkt of hij in trance is en produceert de meest ingenieuze klanken. Prachtig.
Waarom ik hem bewonder? Het lijkt me geweldig om zo te kunnen spelen. Maar dat kan ik dus niet en Roby wel. En ik ben reëel dus ik weet dat ik het ook nooit zal kunnen. Ik kan er alleen maar van dromen, maar dat is ook al fijn hoor.

Categorie: levenstekens

24 November '04 - 15:14

Toppie!!!!

Ik ben allergisch voor sommige woorden en uitdrukkingen. Heel stom is dat. Van bijvoorbeeld het woord 'toppie' lopen de rillingen over mijn rug. En ik heb een nieuw collegaatje, een schat van een meid, die de hele dag in elke zin 'toppie' zegt.
Ik: "L, ik heb dit even voor jou bekeken en het is okay".
Zij: "Geweldig, toppie!"
Ik denk: "Aaargh". En er loopt een koude rilling over m'n rug.
Collega D: "Ik ga vanavond bij restaurant zus en zo eten".
Zij: "Ooooh, het eten daar is echt toppie".
Ik krijg spontaan kippenvel.
Zij (aan de telefoon tegen klant): "Ja, dat heb ik voor je gedaan. Goed? Toppie! Doehoei".
Ik moet me inhouden niet hardop te zuchten.

Ik vind haar hardstikke lief. Ze is superenthousiast en altijd aardig. Ze is leuk om te zien. Je kan met haar lachen. Maar dat toppie. Afschuwelijk.

p.s. Net zei ze tegen een klant: "Oké toppie, ciaoaoaoaoa!"
Ik ga braken.

Categorie: levenstekens

23 November '04 - 16:49

de Grappige Gumverhalen

Vroeger deelde ik op m'n werk een kamer met S. S was echt een vriendin collega van mij. Op de kamer zaten nog twee mensen, maar voor ons was het feest als die er niet waren. Niet dat die andere twee niet leuk waren, S en ik hadden het samen zo gezellig.
We keuvelden over van alles en nog wat. Haar zoontje, mode, kapsels, politiek, andere collega's en ga zo maar door. Niet dat we niet aan werken toe kwamen hoor. Wij waren echt de bikkels van de afdeling, maar we voelden elkaar perfect aan en wisten precies wanneer we wel en wanneer we niet konden kletsen.
We hadden samen altijd de meest domme grappen, waar we zelf dan enorm om moesten lachen, maar die anderen absoluut niet konden vatten. Zo bespraken we altijd de status van mijn gum. Ja, mijn gum ja. Belachelijk natuurlijk. S is nu al twee jaar weg hier, maar komt af en toe nog invallen. En ook dan bespreken we mijn gum nog wel eens. Als afscheidscadeautje gaf ik haar, je raadt het al, een gum. Ook die wordt nu uitvoerig besproken.
Net belde mijn collegaatje met S. Toen ze gingen ophangen zei S tegen haar: "Kun je nog iets heeeeel belangrijks tegen K zeggen?" Mijn collega zei dat het goed was. Ze kwam net bij me binnen en keek me vragend aan. Ik zat in een mini bespreking. "Ik moest je de groeten van S doen en iets belangrijks aan je doorgeven". "Oh, bedankt", antwoordde ik. "Wat moest je zeggen?" "Het spijt haar heel erg, maar ze is je gum kwijt". Ik barstte in lachen uit. Iedereen zat me vragend aan te kijken of ik het wilde uitleggen. Maar dat doe ik lekker niet. Die grap begrijpen ze toch niet. Veel te moeilijk.

Categorie: default

23 November '04 - 11:45

DiDi: Thema Verlangen

Bij het thema van DiDi moest ik meteen aan U2 denken. U2 vind ik persoonlijk de beste band die er is en ze hebben speciaal voor DiDi ook nog eens jaren geleden een fantastisch nummer geschreven. Juist ja, Desire.

Desire - U2

Lover, I'm off the streets
I'm gonna go where the bright lights
And the big city meet
With a red guitar, on fire
Desire.

She's the candle burnin' in my room
Yeah, I'm like the needle
The needle and spoon
Over the counter, with a shotgun
Pretty soon, everybody's got one
I'm in a fever, when I'm beside her
Desire
Desire.

And the fever, gettin' higher
Desire
Desire.
(Burning, burning).

She's the dollars
She's my protection
Yeah, she's the promise
In the year of election.
Sister I can't let you go
Like a preacher stealin' hearts at a travellin' show
For love or money, money, money... ?
And the fever, gettin' higher.
Desire.

Categorie: default

22 November '04 - 14:30

het Meisje en de Babyboom

Er was eens een meisje. Het meisje had veel vriendinnen, een lieve vriend en een zwarte poes. Over het algemeen was het meisje gelukkig, maar af en toe ook niet. Dan zag ze alles negatief.
Dat kwam omdat het meisje dacht dat vroeger alles beter was. Toen hoefde er in het leven van het meisje nog niks. Eigenlijk moest er wel heel veel, maar het meisje had toen waarschijnlijk nog niet zo veel verantwoordelijksgevoel.
Vroeger hadden al haar vriendinnen nog alle tijd van de wereld. Stappen, winkelen, thee leuten. Het kon altijd wel met iemand op elk moment van de dag. Dat werd steeds minder. De vriendinnen gingen een voor een trouwen, werden serieus en of dat nog niet genoeg was, werden ze ook nog een voor een zwanger. Het leek wel een epidemie. Plop, daar ging er weer een: zwanger. Nou vond het meisje het wel heel leuk voor haar vriendinnen, maar voor zichzelf vond ze dat zwanger worden van haar vriendinnen minder leuk. Vooral omdat het meisje zelf nog geen plannen had in die richting. Gespreksonderwerpen met vriendinnen veranderden door de jaren heen van lekkere dingen en brak zijn, naar vervelende collega's en werkdruk, naar luieruitslag en crècheproblemen. Dat soort dingen waren niet zo aan het meisje besteed. Misschien was het daarom ook wel niet zo raar dat die zwangere vriendinnen alleen nog maar met andere zwangere vriendinnen om wilden gaan. Daar konden ze dan ongestoord mee over borst- of flesvoeding keuvelen.
Gelukkig waren er ook nog wel vriendinnen die baby's kregen en niet veranderden. Die eigenlijk liever niet over baby's wilden praten omdat ze dat de hele dag al deden. Die het heerlijk vonden als het meisje een peuk opstak omdat ze dan in ieder geval van de geur konden genieten. En die gewoon een wijntje dronken. En die hoewel ze 's avonds erg moe waren, toch nog wel een gaatje vonden om af te spreken.
Het meisje was erg blij dat ze ook nog dat soort vriendinnen had. Al waren ze dan op één hand te tellen.

Categorie: default

21 November '04 - 13:26

Game, Set, Match!

Ik heb niet zo veel met luxe lingerie setjes. Ik vind het wel mooi en zo maar ik heb het geld er niet voor over. Dit terwijl ik toch echt een big spender ben. Ik zou mezelf nooit als zuinig bestempelen. Maar met lingerie heb ik dat dus niet. Ik geef aan een spijkerbroek of blouse belachelijk veel geld uit, maar met ondergoed heb ik toch het gevoel van: 'Dat ziet toch niemand behalve mijn lief?' En als mijn lief het wel ziet is dat bij elkaar opgeteld ook maximaal 10 minuten per dag dus 'what's the use'?
Een witte bh met een zwarte string zal ik niet zo gauw dragen. Ik probeer nog wel een beetje naar kleur en stijl te kijken hoor. Dat ik niet m'n Mickey Mouse String met m'n kanten bh'tje aan trek, maar als er weinig schoon is en ik heb haast, kan het ook best voorkomen dat ik een totale non combinatie aan heb.
Mijn moeder zei altijd (net zoals waarschijnlijk de rest van de moeders): "Je ondergoed moet wel netjes zijn K, je weet nooit wat er kan gebeuren. Misschien beland je wel in het ziekenhuis?" Een belachelijke veronderstelling. Alsof je je druk maakt om je setje als je met spoed in het ziekenhuis wordt opgenomen.
Gisteren ging ik nieuw ondergoed kopen. Een vriendin vertelde me laatst dat zij in plaats van strings nu broekjes draagt omdat ze dat fijner vindt zitten. Toen ik voor het rek met broekjes stond, besloot ik er een mee te nemen. Normaal zou ik er vier hebben meegenomen, maar nu was ik verstandig en besloot om het eerst te proberen. Als het dan prettig zit, kan ik er later altijd nog meer kopen.
Vanmorgen trok ik m'n kanten broekje aan. M'n lief vond het mooi. En ik? Ik voel me erg sexy. Misschien is het toch niet helemaal waar wat ik altijd zei. Ja, het klopt dat niemand het ziet. Maar je ziet het zelf en dat is belangrijk. En het voelt gewoon beter. Letterlijk en figuurlijk. Damn, had ik er nu maar vier meegenomen.

Categorie: default

19 November '04 - 15:43

Slangenfobie

Ik hou van alle dieren, nou ja, bijna alle dieren. Want slangen daar ben ik vreselijk bang voor. Waar die fobie vandaan komt? Geen idee. Mijn moeder heeft hem ook dus misschien ben ik erfelijk belast maar ik heb de angst veel heftiger. Ik kan bijvoorbeeld niet naar slangen kijken. Op tv zap ik weg of bedek mijn ogen. Vroeger checkte mijn moeder mijn biologieboeken of er geen plaatjes van die beesten in zaten. En waren die er wel, dan dekte ze ze af.
Nou denk je misschien, wat zeurt ze nou? In Nederland heb je toch nauwelijks slangen. Nou, op de Hoge Veluwe waar ik ben opgegroeid dus wel hoor. Daar stikt het er van. Dus waarom mijn ouders nou precies in het stukje Holland moesten gaan wonen waar ze wel voorkomen? We hadden ze zelfs in de tuin. En soms zag je ook van die velletjes liggen, als ze van huid veranderen weet je wel? Echt te creepy.
Maar goed, ik ben dus bang voor slangen. Echt waanzinnig bang. Tegen dierenleed kan ik niet. Maar slangen mogen van mij massaal op de brandstapel. Enge, glibberige, vieze non wezens!
En ik plaats dus geen plaatje van een echte slang, anders durf ik dus mijn eigen web log niet meer op.

op vijfjarige leeftijd vond ik deze trouwens ook behoorlijk eng

Categorie: andermans veren

18 November '04 - 21:25

Ontroerende Muziek

Joe Jackson - Be My Number Two

Won't you be my number two
Me and number one are through
There won't be too much to do
Just smile when I feel blue

And there's not much left of me
What you get is what you see
Is it worth the energy
I leave it up to you

And if you got something to say to me
Don't try to play your funny ways on me
I know that it's really not fair of me
But my heart's seen too much action

And every time I look at you
You'll be who I want you to
And I'll do what I can do
To make a dream or two come true
If you'll be my
If you be my number two

Hier kun je een stukje luisteren.

Net gehoord als begeleidende muziek bij de promo van de laatste Sex and the City afleveringen. Een emotioneel liedje voor mij. Dit emotionele liedje in combinatie met de beelden van het afscheid van mijn favoriete serie bezorgden me kippenvel. Was het nummer een beetje vergeten en rende meteen naar boven om het te downloaden. Lief zat achter de PC maar was zo lief om het toch even te zoeken. Lief is lief, weet je? Als ik weer een beetje geld heb, koop ik de cd want downloaden is toch een beetje diefstal. Vooral omdat ik z'n liedjes zo mooi vind. Nou maar hopen dat ik dit liedje nooit meer nodig zal hebben om dingen te verwerken, maar gewoon kan luisteren omdat het zo prachtig is.

En nee, ik ben niet stoned of dronken. Ben een beetje grieperig en emotioneel van het lied wat nu op de achtergrond klinkt, daarom schrijf ik zo raar.

Categorie: andermans veren

18 November '04 - 16:37

Donderdag Bewonderdag: Madonna Ciccone

Madonna Ciccone verhuist in 1977 op 19-jarige leeftijd van Detroit naar New York om het te maken als balletdanseres. Na haar dansopleiding belandt ze in 1979 bij de discogroep van Patrick Hernandez die een wereldhit scoort met ‘Born to Be Alive’.

In 1982 krijgt ze een platencontract bij Sire Records en hetzelfde jaar verschijnt Madonna’s eerste single 'Everybody’. Wanneer haar titelloze debuut verschijnt, scoort de zangeres haar eerste hits met ‘Holiday’, ‘Borderline’ en ‘Lucky Star’.

In 1984 komt het album ‘Like a Virgin’ uit waarvan de titeltrack de eerste Amerikaanse nummer-1 hit wordt voor de zangeres. Door haar sterke personaliteit en de stijlvolle en sexy videoclips groeit ze uit tot een echte superster. Wanneer ze in 1985 de hoofdrol speelt in de film ‘Desperately Seeking Susan’ nemen miljoenen meisjes over de hele wereld haar look over. Ook trouwt ze met de acteur Sean Penn.

In het midden van de jaren ‘80 werkt Madonna samen met Patrick Leonard, die een groot deel van haar hits zal schrijven. Ze heeft intussen heel wat vooruitgang geboekt als zangeres, wat blijkt uit het sterke ‘True Blue’, dat drie singles bevat die in Amerika de eerste plaats in de hitparade bereiken. Na meegespeeld te hebben in enkele films verschijnt in 1989 de ambitieuze plaat ‘Like a Prayer’ die gevolgd wordt door de legendarische ‘Blonde Ambition Tournee’ waarmee ze meer dan een jaar lang de wereld overgaat.
In 1989 loopt het huwelijk tussen Mad en Sean Penn op de klippen en gaat ze een relatie aan met Warren Beatty die haar een rol geeft in de film ‘Dick Tracy’.
Met het hippe ‘Vogue‘ uit de soundtrack van de film heeft Madonna vervolgens opnieuw een nummer-1 hit te pakken.in 1991 zorgde ze voor veel opschudding met haar boek ‘Seks’. Het boek laat een verzameling van erotische foto’s zien van haarzelf en van verschillende andere beroemdheden. Het begeleidende album ‘Erotica’ stelt teleur en wordt als een commerciële flop beschouwt, maar toch worden er zo’n twee miljoen exemplaren van verkocht.
Madonna besluit zich muzikaal meer te richten op het runnen van haar platenmaatschappij Maverick, die later o.a. Alanis Morissette contracteert.

In 1996 speelt Madonna de rol van Evita in de gelijknamige film. Met het nummer ‘Don‘t cry for me Argentina‘ scoort ze eindelijk weer in een hit. Ook wordt haar eerste kindje, dochter Lourdes Maria Ciccone Leon geboren op 14 oktober. De vader is Carlos-Leon. De liefde tussen de twee is van korte duur. Voor haar rol als Evita Perón krijgt Madonna een Golden Globe, maar een Oscar-nominatie zit er, tot haar grote woede, niet in.
In 1997 duikt de zangeres met producer William Orbit de studio in om te werken aan nieuw materiaal. Het resultaat is het album ‘Ray of Light’ uit 1998. Van het album verschijnen de singles ‘Frozen‘, ‘Ray of Light‘ en ‘The Power of Goodbye‘.
In 1999 zingt Madonna het nummer ‘Beautifull Stranger’ voor de film ‘Austin Powers : The Spy Who Shagged Me’.

Madonna speelt in 2000 in de film ‘The Next Best Thing’ met Rupert Everett. Ook zingt ze Het nummer van de film ‘American Pie’. Het nummer is ook terug te vinden op het
album ‘Music’ dat ook verschijnt in 2000. Mad’s zoontje Rocco wordt geboren en er hangt weer een huwelijk in de lucht met haar vriend, de regisseur, Guy Ritchie.
In september verschijnt haar nieuwe cd ‘Music’. Ook hier is de William Orbit sound van ‘Ray of light’ sterk aanwezig. Ook de Franse Mirwais laat zijn kunnen zien op Madonna‘s plaat. Na de single ‘Music’ wordt nu ook ‘Don‘t tell me’ (september 2000) een dikke hit. In 2001 verschijnt eind april de derde single uit ‘Music’,
‘What it Feels Like For a Girl’. De single scoort niet echt.

Met oud en nieuw in zicht gooit Madonna een nieuwe verzamelaar op de markt ‘GVH2’, met daarop het beste van Madonna van pakweg de laatste 10 jaar. Met het album verschijnt ook een video van haar ‘Drowned World Tour 2001’.
In 2002 componeert en zingt Madonna de soundtrack van de nieuwe James Bond-film ‘Die Another Day’. De soundtrack wordt door critici verguisd, maar doet het in de charts toch redelijk goed. Die Another Day is dan ook gelijk de voorloper van haar nieuwe album, getiteld "American Life". De gelijknamige single komt in april uit, en de bijbehorende video zorgt weer eens voor de ouderwetse opschudding. De diva keert zich in de video tegen het Amerikaanse volk en vooral tegen de oorlog in Irak. Wegens veel negatieve publiciteit besluit Madonna onder druk van haar platenmaatschappij de video uit de lucht te halen. Voor Amerika al te laat, want haar nieuwe album is daar volledig afgebrand door de critici. In Europa doet ze het beter. Nu ze de promotie campagne voor haar nieuwe album bijna is afgerond kan ze eindelijk van haar zomer in Engeland gaan genieten... Na de zomer moet moeder Madonna namelijk weer hard aan het werk voor haar 20 jarig jubileum in de muziekbusiness luister bij te zetten met een nieuwe tournee, die in 2004 van start moet gaan!

bron: de Madonna fanclub

Deze week als onderwerp voor de bewonderdag Madonna. Het klinkt misschien heel pathetisch maar Madonna is de vrouw die ik zou willen zijn. Ze is ijzersterk en gaat recht op haar doel af. Ze heeft verdriet gekend maar krabbelt elke keer weer terug. En hoe! Elke keer dat ze een nieuwe plaat uit brengt, heeft ze een volledig nieuwe look en sound die haar toch ook elke keer weer wonderbaarlijk goed staat. Ze heeft het goed voor elkaar. Twee leuke kinderen, leuke man. Maakt platen, schrijft kinderboeken, kortom ze doet wat ze wil doen en zegt wat ze wilt. Vooral inzake de oorlog in Irak. Zij zal niet bang zijn dat haar platen slechter verkopen of dat ze niet meer wordt uitgenodigd in het Witte Huis. Want zij is een rots die rockt!

p.s. Enne, stiekem ben ik ook nog een beetje jaloers dat ze ooit getrouwd was met Sean Penn. Hoewel die niet zo lief voor haar was, dat neem ik toch maar even voor lief. Want Sean rockt ook. En eigenlijk vond ik ze samen een prachtig stel.

p.s.2 Enne, als ik naar de foto's kijk vind ik haar elke keer weer zooooo mooi!

Categorie: levenstekens

17 November '04 - 14:30

Overbezorgde Mama

Help! Ik ben zonder dat ik het zelf door heb getransformeerd in mijn moeder. Mijn lief is ziek thuis en nu heb ik de neiging om hem elk half uur te bellen. Ik moet mezelf echt tegenhouden dat niet te doen, want hij moet natuurlijk gewoon uitrusten en als ik hem elk uur twee keer wakker bel, schiet dat niet zo op. Ik stel de meest moederlijke vragen. "Heb je wel gegeten?" "Hoe hoog is je koorts nu?" "Eet je wel die kiwi's?" "Drink je wel genoeg?"
Hoe kan dit? Ik heb mezelf altijd voorgenomen anders dan m'n moeder te zijn en nu ben ik geruisloos toch die overbezorgde mama geworden.

Categorie: grappig

16 November '04 - 16:35

Hardiehar

erg grappig maar te groot voor de linkdump

Categorie: andermans veren

16 November '04 - 13:38

DiDi: Thema Water

Het thema van Dichters op Dinsdag is vandaag water. Ik zat eerst aan een ander gedicht te denken maar kwam op Internet dit gedicht van Cees van der Pluijm tegen en vond dat voor de situatie waar we ons nu in bevinden heel toepasselijk.

Water

Het water van de beken wast niets schoon
De oorlog niet, de zonden van de mensen
De onderlinge haat, het groot verdriet
De pijn, de angst, het onverdiende loon

Het water van de beken wast niets schoon
Al zou je dat ook duizendvoudig wensen
Het waaien van de wind helpt ook al niet
Al zingt de wind op nog zo'n hoge toon

Van onrecht uit de waanidee geboren
Dat ergens iemand ons de opdracht geeft
Het uit te schreeuwen van de hoogste toren

Dat ons gelijk het wint van al wat leeft
En dat het zwaard zal winnen van het lied -
Het waaien van de wind helpt ook al niet

Categorie: jeugd

15 November '04 - 15:17

het verhaal achter mijn eerst single

Band Aid komt weer bij elkaar. Ze gaan een single opnemen met de huidige sterren en de opbrengsten gaan naar Sudan. Ik lees het op www.nu.nl en ben opeens weer 10 jaar oud. Ik loop met m'n vader door de Bijenkorf. Hij offert z'n laatste half uur koopavond voor mij op, want eigenlijk is het topdruk in de winkel, maar beloofd is beloofd. We moeten nog wat cadeautjes kopen en ik krijg mijn eerste single. "Do they know it's Christmas Time". De tekst ken ik al uit mijn hoofd. Als we bij het schap aankomen trekken mijn mondhoeken naar beneden. Uitverkocht. Mijn vader kijkt me aan. Hij loopt naar de jongen van platenafdeling en begint te praten. De jongen kijkt achter de kassa en geeft mijn vader dé plaat. Mijn geluk kan niet op. We lopen de Bijenkorf uit en het lijkt wel of iedereen haast heeft. Ik ben gelukkig. Ik zie de versieringen in de etalages en ik heb voor m'n gevoel net iets heel goeds gedaan. Want de opbrengst van m'n cadeau gaat naar hongerige mensen in Ethiopië. Mijn vader houdt mijn hand vast en legt me uit wat geven aan goede doelen in houdt. Dat het echt uit je hart moet komen. Ik heb nog vijf gulden over en we komen een zwerver tegen. Ik kijk m'n vader aan en hij knikt. De zwerver is een beetje raar maar is erg blij met het groene briefje. Ik ben wel een beetje bang voor hem. Maar mijn vader zegt dat hij echt heel lief is. Hij kan het weten, want hij kletst altijd met hem. Thuis vertel ik de gebeurtenissen opgewonden aan mijn moeder. Mijn moeder vraagt aan m'n vader: "Die man die jij altijd eten geeft?" Mijn vader knikt. Op de achtergrond hoor ik het koor van mijn juist gekochte single. "Feed the wohorld...Let them know it's Christmas Time". Mijn vader is een joods iranese vluchteling. Maar dat is slechts een vermomming. Eigenlijk is hij de kerstman.

Categorie: jeugd

14 November '04 - 01:06

Een Sentimenteel Stukje Over Vervlogen Enthousiasme

Sinterklaas is aangekomen en wij vierden de verjaardag van mijn lief met de familie. Het gespreksonderwerp kwam op Sinterklaas en we concludeerden dat het toch wel erg jammer was dat dit vroeger het feest der feesten was en het je nu niks meer doet. Waarschijnlijk zal dat enthousiasme wel weer terugkomen wanneer je zelf weer ouder van kinderen bent, maar toch zijn die vervlogen tussenjaren wel jammer. Het zingen voor je schoen en het niet kunnen slapen in de hoop een glimp van de Sint en zijn trouwe hulpen op te vangen. De oprechte nervositeit voor pakjesavond en je hart dat een paar keer sneller oversloeg als er op de deur werd gebonkt. Fantastisch toch?
Niet alleen het enthousiasme voor Sinterklaas is vervlogen, er is nog veel meer waar je niet meer zo opgewonden over raakt. Oud en Nieuw bijvoorbeeld. Opgewonden toch maar in slaap vallen om om half twaalf door je ouders wakker gemaakt worden om naar het vuurwerk te kijken. Of de avond voordat je naar de Efteling ging, niet in slaap kunnen komen. Je verjaardag? Uren vantevoren al wakker zijn, omdat je zo excited was dat het echt jouw dag zou zijn met bijkomende kadootjes.
Oud en Nieuw zegt me nu nog maar weinig. Het is meer een verplichte avond met de mensen die ik lief heb waar ik altijd te veel van verwacht en die nooit een spontane gezellige avond zal overtreffen. En een pretpark, dat vind ik nog steeds wel leuk hoor, maar zo leuk als ik het vroeger vond? Om maar niet te spreken over m'n verjaardag. Shit, weer een jaar erbij. En wat heb ik het afgelopen jaar bereikt waar ik echt trots op ben gevoel. Geen geharrewar meer over de gastenlijst van je partijtje. Of bang zijn dat je tractatie niet in goede aarde zal vallen. De nervositeit om de klassen rond te gaan en op de tafel te moeten staan. Spanningen die er eigenlijk niet zo toe deden zijn nu vervangen door spanningen die er wel degelijk toe doen. Ik wil die oude spanningen terug! Ik wil gewoon weer ongecompliceerd in Sinterklaas kunnen geloven en niet meer hoeven na te denken of ik wel doe wat ik wil doen maar mezelf de belangrijke vraag kunnen stellen: Ben ik wel lief genoeg geweest dit jaar?

Categorie: levenstekens

12 November '04 - 13:10

Brief aan Imam Abdullah Haselhoef

Lieve Imam Haselhoef,

Gisteren las ik een ingezonden brief van uw hand in de Telegraaf. De Telegraaf vind ik altijd een prutkrant, maar de ingezonden brieven daar smul ik van. Omdat ze zo lekker ongenuanceerd zijn. En gisteren zat daar dus tot mijn verbazing een brief van u tussen. En wat ben ik blij dat ik die gelezen heb. U wilt dat Submission gewoon wordt uitgezonden omdat je de extremisten anders geeft waar ze om vroegen. Top! vind ik dat. Bij Marokkaanse las ik ook al eens deze brief, die u aan Osama Bin Laden schreef. U kunt misschien begrijpen dat ik het niet eens ben met uw woorden over Israël. Maar u heeft recht op die mening en ik heb recht op de mijne en overall vind ik het geweldig wat u doet. Ik ben blij dat er Imams zijn zoals u, die geen haat maar liefde prediken. Ik hoop dat u veel volgelingen heeft en er nog meer krijgt. Want de Islam die u verspreid, daar ben ik niet bang voor.

Met hartelijke groet,

Kaat

Categorie: andermans veren

11 November '04 - 14:21

Donderdag Bewonderdag

Als ik schrijf bespreek ik vaak dingen die me bezighouden. Aan wie ik bijvoorbeeld een hekel heb, want daar kan ik me dan flink over opwinden. Wie ik wel bewonder, laat ik vaak achterwege omdat ik daar minder aan denk. Toch zijn er een heleboel mensen die ik geweldig vind. En om mezelf een beetje een richtlijn te geven, heb ik donderdag omgedoopt tot Bewonderdag. Zodat er op deze dag in ieder geval een positief stukje van mijn hand zal verchijnen.
Omdat ik zo enorm veel mensen heb waar ik graag over wil schrijven, is het moeilijk om iemand uit te kiezen om mee te beginnen. Maar ik heb een keus gemaakt. Mijn eerste Donderdag Bewonderdag gaat over Majoor Bosshardt.

Alida Bosshardt, beter bekend als Majoor Bosshardt (8 juni 1913) is het Nederlandse gezicht van het Leger des Heils.

Alida Bosshardt werd geboren in Utrecht. Haar vader werd katholiek in 1925, haar moeder was Nederlands Hervormd, maar religie speelde in het gezin geen grote rol. Zelf kwam ze op haar 18e tot het geloof nadat ze een bijeenkomst van het Leger des Heils bijwoonde. Ze sloot zich aan bij het Leger. Aanvankelijk werkte ze op het kindertehuis De Zonnehoek op het Rapenburg in Amsterdam. Al snel na de Duitse inval in Nederland werd het Leger des Heils verboden door de bezetter, maar Alida bleef zich in het geheim inzetten voor de veelal joodse kinderen die door hun ouders naar De Zonnehoek waren gebracht. Eenmaal werd zij verraden en gearresteerd. Ze wist echter te ontsnappen doordat haar ondervragers vergeten waren de deuren af te sluiten. Tijdens de hongerwinter verzamelde ze voedsel voor de kinderen in het kindertehuis. In 2004 ontving Majoor Bosshardt voor haar werk de Yad Vashem-onderscheiding van Israël.

Na de Tweede Wereldoorlog kwam ze terecht op het hoofdkantoor van het Leger des Heils in Amsterdam. In Amsterdam merkte ze op dat het Leger des Heils nauwelijks actief was op de Wallen. Nadat ze er enkele malen bij de leiding op had aangedrongen, kreeg ze toestemming op werkzaamheden op de Wallen te beginnen. In 1948 richtte ze daar het Goodwillcentrum op. Ze slaagde erin contact te maken met de prostituees en vierde onder meer jaarlijks Kerstmis met hen. In 1959 kwam ze voor het eerst op de Nederlandse televisie, in het programma "Anders dan anderen". In 1965 lekte uit dat prinses Beatrix majoor Bosshardt op een trip door de Wallen begeleid heeft. Dagenlang was het werk van Majoor Bosshardt groot nieuws in Nederland.

In 1978 ging Majoor Bosshardt, die inmiddels al luitenant-kolonel was maar bij het publiek bekend bleef als Majoor, met pensioen. Maar ook na haar pensionering bleef ze zich inzetten voor het Leger des Heils en was ze vaak op de Nederlandse televisie te zien. Bekendheid kreeg ze door haar vriendschap met Herman Brood, die ze leerde kennen tijdens de opnames van een televisieprogramma.

Anno 2004 is ze gestopt met het verspreiden van De Strijdkreet, het blad van het Leger des Heils. Maar ze geeft nog steeds lezingen, gaat op bezoek bij zieken en spreekt op congressen en tijdens kerkdiensten.

bron: Wikipedia

Waarom ik haar bewonder? Dat is makkelijk. Majoor Bosshardt is voor mij de belichaming van Tsedaka. Tsedaka is een hebreeuws woord en betekent liefdadigheid. Maar tsedaka komt pas goed tot z'n recht als je het echt uit je hart doet en er niet mee gaat pronken. Je kan dus geld geven aan een goed doel, maar je moet dat niet aan mensen vertellen. Want dan doe je het niet om te helpen, maar omdat je denkt dat mensen beter over jou gaan denken en dan doe je dat uiteindelijk voor jezelf. Er zijn heel veel mensen die heel veel geld aan goede doelen geven, maar daar ook mee te koop lopen. En dat is dus helemaal fout. Over het geven van geld aan een museum en dan een zaal naar je te laten vernoemen maar te zwijgen.
Tsedaka houdt ook in dat je goed moet doen zonder daar dankbaarheid voor terug te verwachten. Want ook dan doe je alleen maar goed voor jezelf.
Tsedaka is voor mij een ideaal. Want ik ben nog lang niet op dat niveau. Als ik een opsta voor een oud vrouwtje in de tram, dan wil ik dat ze me bedankt. Maar dat is dus niet Tsedaka wise.
De majoor mogen ze van mij Koningin Tsedaka gaan noemen. Zij doet alles voor iedereen met heel haar hart zonder er mee te pronken of er iets voor terug te verwachten. Ik wist bijvoorbeeld niet dat zij in de oorlog joden had geholpen totdat ze de Jad Vashem onderscheiding kreeg. Ze had het er nooit over gehad omdat ze het vanzelfsprekend vond om mensen te helpen. Geweldig toch? Dit heeft me echt ontroerd. Majoor Bosshardt is voor mij een heilige. Zij zou zalig verklaard moeten worden door de paus. En als er meer mensen zouden rondlopen als haar, zou de wereld er een stuk beter uit zien.

Categorie: gezien

11 November '04 - 11:30

Bea waar ben je?

Wij hebben een koningin. Vroeger vond ik dat enorm leuk. Waarschijnlijk vooral door koninginnedag, maar het instituut koningshuis vond ik altijd een mooi gegeven.
Onze koningin is een van de rijkste vrouwen ter wereld. Ze heeft aandelen koninklijke olie en een flinke vinger in de pap bij de ABN/Amro. Allemaal prima hoor, alleen vind ik het dan wel dubieus dat er enorm veel belastinggeld wordt gereserveerd voor de beveiliging van de koninklijke familie. Dat is mijn mening maar ik leg me erbij neer, omdat het nou eenmaal zo is.
Ik weet dat ze meegaat op handelsmissies naar het buitenland en dat ze dan als het ware ons visitekaartje is. Heel goed natuurlijk. Want dat levert ons kikkerlandje veel geld op.
Toch is haar belangrijkste taak gewoon ons staatshoofd te zijn. Daar krijgt ze voor betaald.
Nederland staat in brand. Intolerantie steekt de kop op, terwijl we toch altijd een van de meest tolerante landen ter wereld waren. Gisteren hoorde ik Femke Halsema zeggen dat ze vond dat Beatrix het land moet spreken. Groen Links is niet mijn partij, maar met Femke ben ik het helemaal eens. Gisteren hoorde ik Balkenende zeggen dat ook Beatrix zich zorgen maakte. Ik begrijp niet waarom ze dat zelf niet kan zeggen. Zo veel verwachten we toch niet van haar? Beetje felicitaties ontvangen tijdens Koninginnedag. Een beetje de troonrede voorlezen met Prinsjesdag. Een beetje bij openingen verschijnen en lintjes doorknippen.
Beatrix waar ben je? Juist nu hebben we je nodig.
Als je niet binnen twee dagen op tv verschijnt, overweeg ik - geheel in de geest van Theo - een lidmaatschap van het Republikeins Genootschap.

Categorie: gezien

10 November '04 - 13:28

to die or not to die

Toen ik dit web-log begon nam ik mezelf voor niet over politiek te spreken. En zeker niet over de toestand in Israël. Dit omdat dit voor mij een erg gevoelig onderwerp is. Omdat mijn hart medelijden met de Palestijnen heeft maar mijn verstand dit medelijden allang verloren heeft. De mooiste huwelijksinzegening die ik ooit heb meegemaakt was er één met een joodse bruid en een palestijnse bruidegom. In Israël konden ze niet trouwen, dus deden ze dat in Nederland. Iedereen was emotioneel, want iedereen wist dat dit geen makkelijk huwelijk zou worden. Het is nu meer dan vijf jaar geleden en ze hebben een kindje, dus kan ik met trots vertellen dat liefde wel degelijk problemen kan overwinnen.
Maar ik begon dit stuk niet omdat ik dit wilde vertellen. Ik begon dit stuk omdat Arafat nu echt, echt dood gaat. Volgens mij is hij de afgelopen weken al een paar keer doodgegaan en weer herrezen, maar dit terzijde. Hoewel ik echt wil dat er vrede komt in het Midden Oosten ben ik blij dat deze man onze wereld gaat verlaten. Ik hoop met heel mijn hart dat zijn opvolger in staat is vrede te sluiten met Israël. Waarom ik Arafat slecht vind?
Dat ga ik je nu vertellen:
- Arafats leven bestaat uit leugens, daar begint het eigenlijk al mee. Hij zegt dat hij in Jeruzalem is geboren, maar dat is niet zo. Volgens een geboorte certificaat werd hij in Caïro geboren. Zijn vader was Egyptisch, zijn moeder Palestijns. Dus dat hij altijd beweerde een echte Palestijn te zijn, is ook niet zo. Ook zegt hij dat zijn moeder een afstammeling van een bekende Palestijnse familie is. Maar ook dit is niet waar.
- De man is een terrorist met duizenden doden op z'n geweten. Niet alleen aan Israëlische zijde maar ook aan de Jordaanse en Palestijnse kant. Hij is onder andere (mede) verantwoordelijk voor meerdere vliegtuigkapingen en de aanslag op het Israëlisch Olympisch Team tijdens de Spelen in München.
- Hij had allang kunnen hebben wat hij claimt te willen. Barak was bereid een gedeelte van Jeruzalem op te offeren en de bezette gebieden terug te geven. Arafat liep weg van de onderhandelingstafel en bewees daarmee helemaal geen vrede te willen.
- Zijn vermogen wordt geschat op 200 miljoen euro t/m 1 miljard euro. Dat is vrij heftig als je weet dat zijn volk in armoede leeft. Maar wat wil je? De man is een corrupte dictator, zo kom je wel aan je geld natuurlijk. Zijn vrouw woont overigens in Parijs in een enorme villa en leeft een jet set leven.

Ik kan nog een heleboel vertellen, maar voor nu laat ik het even. Als Arafat straks echt overleden is, zullen de mensen wel weer lovend over hem gaan spreken, maar dat zullen verspilde woorden zijn. De man is allesbehalve een held. De man is een slang, een gevaarlijke zelfzuchtige gek.
Een ding staat vast. Zijn sterven is net zo twijfelachtig als z'n leven.

Categorie: andermans veren

09 November '04 - 10:13

DiDi: Thema Tijd

Ik had nog niet meegedaan aan Dichters op Dinsdag, een initiatief van Hans en Mieke.
Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik de vorige keer even niks kon bedenken. Vandaag dus wel. Het thema is tijd en meteen schoot mij een lied van Cindy Lauper te binnen. Een idool uit mijn jeugd. 'Girls just wanna have fun', 'True Colors', ik kan het allemaal meeblèren. Geweldig vond ik dat. Ik was een jaar of twaalf, dertien en hoewel ik tot m'n achtste thuis Engels sprak, luisterde ik helemaal niet echt naar de songteksten. Mijn opa overleed en ik draaide 'Time after Time', gewoon omdat ik het zo'n ontzettend mooie melodie vond. Ik denk dat ik het wel honderd keer achter elkaar afgespeeld heb en nog steeds heb ik geen genoeg van dit nummer. Nu de tekst wel tot me doordringt, vind ik het zelfs nog mooier. En natuurlijk kan ik het lied niet horen zonder even aan m'n opa te denken. Want de tijd vliegt voorbij, maar herinneringen blijven altijd bestaan.

Cindy Lauper - Time after time


Lying in my bed I hear the clock tick,
And think of you
Caught up in circles confusion -
Is nothing new
Flashback - warm nights -
Almost left behind
Suitcases of memories,
Time after -

Sometimes you picture me -
I'm walking too far ahead
You're calling to me, I can't hear
What you've said -
Then you say - go slow -
I fall behind -
The second hand unwinds

chorus:

If you're lost you can look - and you will find me
Time after time
If you fall I will catch you - I'll be waiting
Time after time

repeat chorus

After my picture fades and darkness has
Turned to gray
Watching through windows - you're wondering
If I'm O.K.
Secrets stolen from deep inside
The drum beats out of time -

chorus

You said go slow -
I fall behind
The second hand unwinds

chorus
Time after time
Time after time
Time after time
Time after time

Categorie: levenstekens

08 November '04 - 15:05

Vlinders

Morgen is het zo ver, dan heb ik dat sollicitatiegesprek. Hoewel ik niks te verliezen heb, ben ik toch zenuwachtig. Want het lijkt me zo leuk en ik wil het zo graag. Elke keer als ik aan morgen denk, krijg ik vlinders in m'n buik. Het rare is dat die vlinders hetzelfde voelen als tijdens verliefdheid. Dus elke keer als ik aan morgen denk, ben ik ook weer een beetje verliefd. De zenuwen van morgen halen allerlei herinneringen bij me naar boven.
Zijn eerste sms-je. Mijn sms-je terug. De volgende dag zenuwachtig naar kantoor. Smachtend bij de telefoon zitten. Elke keer dat die overging een halve hartverzakking krijgen. En als hij dan belde, nog verrast acteren ook. Elk mailtje, elk telefoontje, elke keer dat iemand zijn naam noemde, elke keer dat hij langsliep. Vlinders, vlinders en nog eens vlinders. Nu is dat natuurlijk wel iets minder geworden. Verliefdheid is na ruim twee jaar getransformeerd in houden van. Maar af en toe komt er opeens weer een vlinder voorbij vliegen. Als hij een grap maakt of een lieve opmerking, of gewoon uit het niets. Als ik naar hem kijk en besef dat ik zo blij ben met hem.

Ik ga er niet van uit dat ik morgen meteen een nieuwe baan heb. Want als je nergens van uit gaat, kan het alleen maar mee vallen. Maar als ik straks wel aangenomen word, zal het wel even wennen zijn. Want dan wordt onze full time relatie opeens een gezonde part timer. Heb er nu al zin in!

Categorie: grappig

07 November '04 - 01:02

Humor

Humor is erg belangrijk voor mij. Ooit schreef ik er al over op mijn oude web-log. Ooit schreef ik ook al over een onderwerp wat minder leuk is namelijk, dat bepaalde moslim extremisten de schuld bij bepaalde gebeurtenissen altijd in de schoenen van de joden schuiven. Gelukkig heb ik humor en kan ik behalve me er druk om maken er ook enorm om lachen. Zo ook om de laatste beweringen vanuit die kant; Arafat gaat dood en dat komt omdat de Israeli's hem vergiftigd hebben. Hoeveel schuld kan je op je nemen? Ik ben in Israel geboren, dus ook ik heb hem vergiftigd. Bij deze neem ik ook de schuld op me van de moord op Theo van Gogh. Het was allemaal een complot van de joden in Nederland om de moslims in een kwaad daglicht te stellen. Mohammed B. heet eigenlijk Mozes Ben Hur en is joods. Sorry voor de ellende die de moord veroorzaakt heeft.
Gisteren keek ik naar Barend en van Dorp. Daar las Theodor Holman een brief voor van de vrienden van Theo van Gogh. Vandaag struinde ik het Internet af op zoek naar deze brief. Ik kon hem niet vinden. Gelukkig zag ik bij Mieke en Hans net een linkje. Wat ben ik blij dat veel mensen humor hebben en weten te houden. Zonder humor waren mijn grootouders de oorlog niet doorgekomen. En je weet het toch? een dag niet gelachen is een dag niet geleefd. Ik zeg daarop Amen.

Categorie: levenstekens

06 November '04 - 15:47

vorig leven

Gisteravond had ik via de MSN een fijn gesprek met een vriendin over vorige levens.
Poes vermoordde een tijdje geleden een vogel. Het lijkje lag onthoofd in de tuin.
Vanmorgen kwam ik in de tuin en lag er een onthoofd lijkje van een muis.
Nou vraag ik je?

Ik weet niet of ik hem nog wel zo lief vind.

Categorie: levenstekens

05 November '04 - 15:43

vrome neef N

Ik ben joods. Maar dat wisten jullie waarschijnlijk al. Een beetje hypocriet joods hoor, dat wel. Ik eet bijvoorbeeld geen varkensvlees, maar garnalen weer wel. Daar ben ik nou eenmaal mee opgegroeid en ik geef bij deze mijn opvoeding de schuld. Want eigenlijk slaat het nergens op die voedingsregels. Maar varkensvlees vind ik nou eenmaal heel erg vies en de keren dat ik het per ongeluk at, ben ik er ook behoorlijk ziek van geworden, dus ik blijf een part time koshere eter. Ik zit ook niet elke week in de synagoge. Eigenlijk ga ik alleen met de belangrijke feestdagen en dan niet eens echt voor mezelf maar omdat m'n vader en opa dat heel erg belangrijk vinden. Het rare is wel dat ik me in de liberale sjoel van mijn ouders niet echt thuis voel. Ik hou meer van de sfeer bij de orthodoxen. Vrouwen apart, alles in het hebreeuws, mooie versieringen voor de tora, ik ben nou eenmaal een sucker voor tradities. Joods zijn betent voor mij meer deel zijn van een cultuur dan van een geloof. Want echt geloven dat doe ik dus niet. Wel vind ik het belangrijk om bepaalde gebruiken en verhalen door te geven. Het is een bepaalde way of living waar ik wel heel trots op ben en waar ik me thuis bij voel. Bovendien hebben mijn opa en oma niet voor niets de oorlog overleefd.
Voor neef N is dat anders. Hij raakte tijdens zijn studie de weg een beetje kwijt. Hij maakte een aantal bovennatuurlijke dingen mee waar hij zich geen raad mee weest en heeft zich toen op het geloof gestort. Heel vroom chassidisch joods is hij toen geworden. Hij is getrouwd en heeft afgelopen zomer zijn zesde kind gekregen. Eten, dat kan hij bij ons thuis bijvoorbeeld niet want alles moet strikt kosher zijn.
Ik hou niet zo van extreem gelovigen maar ik hou heel veel van neef N en zijn gezin. Dat komt omdat mijn neef wel tolerant is en open staat voor anderen. Hij vind het bijvoorbeeld niet erg dat mijn lief niet joods is (eigenlijk is hij het wel maar dat is een ander verhaal). Ook respecteert hij mijn manier van leven.
Neef N woont met vrouw en zes kinderen in een te klein huis in een joodse buurt van Los Angeles. Dat is makkelijker want de synagoge en alle koshere winkels zijn vlak bij. Het huis is dus te klein en staat vol met dozen. In die dozen zitten kleren die mijn neef en zijn vrouw verzamelen voor arme mensen. Niet voor alleen joodse mensen maar voor alle mensen. Tsedaka heet dat. Iedereen moet in zijn leven dingen doen voor een goed doel, want daar word je zelf een beter mens van. Als ik met hem over straat loop en we komen een zwerver tegen, dan geeft hij altijd geld of wat eten. Terwijl hij met z'n grote gezin zelf al moeite heeft om de eindjes aan elkaar te knopen.
Neef N is gelovig, maar een goed mens. Een extreem goed mens. Soms is geloven helemaal zo slecht nog niet.

Categorie: levenstekens

04 November '04 - 17:07

de anti-zorgenduim

Als kind duimde ik. Eerst had ik een speen, maar volgens de overlevering (mijn ouders), vertelde ik op een dag trots dat ik de speen niet meer zou gebruiken en gooide hem in de vuilnisbak. Ik was ongeveer drie jaar oud en mijn ouders waren trots. Dat ik meteen van speen overschakelde op duim en een kussensloop dat ik simpel 'sloopje' noemde, vonden ze minder.
Ik kon niet in slaap komen zonder te duimen met m'n sloopje tegen m'n neus. Dan kwam ik pas in een soort droomroes en zakte ik steeds verder weg. Ook als ik erg overstuur was duimde ik. Ik kon en kan erg hysterisch en schokkerig huilen. Voor mij is dan geen glaasje water maar m'n duim de beste remedie. Dan word ik pas rustig.
Nu, als groot kind, wil ik niet meer duimen. Toen ik m'n eerste vriendjes kreeg was ik erg bang dat ze me duimend zouden betrappen en heb ik het mezelf afgeleerd.
Maar heel, heel soms, als ik niet kan slapen door dingen aan mijn hoofd, als ik te erg aan het piekeren ben of erg verdrietig, dan wil het duimende kind in mij wel weer eens naar boven komen. Duimen heeft dan nog steeds hetzelfde effect op mij als vroeger. Ik word rustig als ik verdrietig ben en ik val in slaap als door mijn zorgen de slaap maar niet wil komen.
Ik zit nu op m'n werk terwijl ik dit stuk schrijf. Ik had mezelf net een ontspanningskwartiertje gegeven en struinde Internet af. De moord op Theo van Gogh is nog steeds het hoofdnieuws. Ik maak me zorgen. Zorgen om Nederland, maar ook om Israël mijn geboorteland. Want waarschijnlijk gaat Arafat een dezer dagen sterven. Hoewel ik Arafat een serpent vind, ben ik toch bang. Bang voor zijn opvolger en de chaos die zal ontstaan. Ik maak me zorgen om Amerika, waar mijn familie woont, met Bush nog vier jaar als stuurman. Ik maak me zorgen om de wereld. Hoe ziet die er over tien jaar uit?
Het liefst zou ik nu m'n kussensloop pakken en m'n duim in m'n mond steken. Want die duim van mij dat is de beste anti depressiva die er is en lost voor heel eventjes al mijn zorgen op.

Categorie: levenstekens

03 November '04 - 10:17

extremisme

Mijn vader komt uit Iran. Ik noem het land liever Perzië, omdat ik dat altijd mooier vind klinken maar Iran is de realiteit.
Toen mijn vader werd geboren, was Iran een (semi) vrij land. Als vrouw kon je zonder hoofddoek over straat en had je recht op een mening. Teheran was een soort Parijs. Dure winkels, discotheken, alles had je er gewoon. Toen mijn vader wegging uit Iran, staken extremisten de kop op (niet dat dit iets met het vertrek van mijn vader te maken had). Er waren steeds meer geluiden te horen dat de sjah een marionettepop van de VS was. Dat het schandalig was dat Farah Diba gewoon in bikini over het strand liep en ga zo maar door. In 1977 vluchtte mijn vaders familie halsoverkop uit Iran. De shah en zijn familie vluchtte ook en een extremistisch bewind nam de macht over. De rest is geschiedenis. We kennen allemaal de hedendaagse situatie in Iran.

Mijn vader heeft me altijd gewaarschuwd. De grootste bedreiging voor de mensheid is het moslim extremisme. Ik dacht dat dat allemaal wel mee zou vallen. Maar nu ben ik bang, heel bang dat mijn vader gelijk heeft. Ik heb absoluut niks tegen moslims in het algemeen. Maar wel tegen extremisten. Joodse extremisten, christelijke extremisten en zwarte extremisten. Allemaal een pot nat. Geteisem.
Toch ben ik bang dat moslim extremisten gevaarlijker zijn. Dat komt omdat deze extremisten de dood vereren. Als je dood gaat word je een martelaar en dat vinden ze geweldig. Een rabijn (wiens naam ik niet meer weet) zei het ooit al. De strijd tegen moslim extremisten is een ongelijke strijd omdat zij meer van de dood houden dan van het leven en wij westerlingen houden nou eenmaal meer van het leven.
11 september, Breslan, Madrid, de voorvallen stapelen zich op. Maar niet in Nederland, dacht ik nog. In Nederland gebeurt dat niet. Tot gisteren. Want gisteren werd op brute wijze Theo van Gogh vermoord. Een voorvechter van het vrije woord. Een man met wie ik persoonlijk een haat-liefdeverhouding had. Omdat hij soms (in mijn ogen) nare dingen over joden en Israël zei, maar toch bewonderde ik hem. Ik was het niet altijd met hem eens, maar had wel enorm veel respect voor hem. Dat moet mogelijk zijn en blijven. Maar nu kan ik hem niet eens meer haten of liefhebben. Omdat een of andere barbaar hem zijn mond gesnoerd heeft.
Ik wil er nog heel veel over zeggen. Over de evolutie van de Islam. Over het zaaien van angst. Over het hebben van twee paspoorten en het plegen van een misdrijf. Over de Imams die haat prediken. Over het gevaar van moslim onderwijs. En ga zo maar door.
Maar dat doe ik nu niet. Ik ga er nog wel over schrijven want ik blijf schrijven wat ik wil.
Een hetze tegen moslims dat wil ik niet. Maar ik wil wel dat mensen het gevaar van moslim extremisten in zien. Er is genoeg gepraat en geschreven. Het is tijd dat de blinden gaan zien.

Categorie: levenstekens

02 November '04 - 20:28

Geen woorden

alleen maar FUCK, FUCK en nog eens FUCK.
Morgen meer, vandaag ben ik te emotioneel.

IM Theo van Gogh

Categorie: levenstekens

01 November '04 - 16:09

toch wel verslaafd

Vorig jaar stopte ik rond deze tijd met roken. Mijn neef uit Amerika trouwde en ik ging daar heen. Aangezien je in Los Angeles echt nergens meer binnen mag roken, besloot ik dat de tijd rijp was en dat ik daar toch nergens verleid zou worden. Het bleek een goede beslissing. Gewapend met nicotine pleisters reisde ik naar de VS. Toen ik in het vliegtuig aan mijn Amerikaanse buurman vertelde dat ik gestopt was, vertelde hij me dat ik zijn hero was. Hij ging me nog net niet omhelzen. Maar ik kan er nu wel heel stoer over doen, ik was best trots op mezelf.
In mei rookte ik voor het eerst weer wat sigaretjes tijdens een avondje uit met vriendin C. En dat bleef ik doen. Zo af een toe een paar sigaretten tijdens een gezellige avond. Eigenlijk ging dat prima.
Begin juni gingen B en ik naar Venetië. Ik vond dat ik het roken zo goed in de hand had, dat ik nu best een paar dagen achter elkaar kon roken. Zo gezegd, zo gedaan. Na Venetië zou ik gewoon weer stoppen en alleen maar met gezellige dingen roken. Prima toch? Na Venetië begon alleen het EK en tijdens het EK is het bijna elke avond wel gezellig. Met z'n allen in de kroeg voetbal kijken. De spanning tijdens de wedstrijd, allemaal 'goede' redenen om te roken. Eerst zou ik alleen tijdens de nederlandse wedstrijden roken, maar niet zo snel daarna was Engeland - Italië opeens ook reuze spannend en dus een goed excuus. Na het EK begonnen de Olympische Spelen grapten we nog. En ja, in de zomer op een terrasje of op het strand kan ook echt niet zonder sigaret. Na de zomer rookte ik opeens ook overdag op m'n werk weer en was ik dus weer officieel full time roker. Belachelijk toch? Ben je zo lang gestopt en is het er gewoon weer in geslopen. Vanaf vandaag maak ik radicaal korte metten met dat full time gerook. € 3,95 per pakje is schadelijk voor mijn portemonaille en dan heb ik het nog niet eens over hoe schadelijk het voor m'n gezondheid is.
Er is alleen één probleem. Ik had mezelf altijd wijsgemaakt dat ik niet meer verslaafd was. Maar dat ben ik dus wel. Ik ben trillerig en ik heb een constante behoefte om te gaan roken. Ik probeer vrolijk te zijn, maar stiekem ben ik het niet hoor. Morgenavond heb ik een American Election Party bij vriend S. Verkiezingen - spanning - gezellig. Dat is toch echt het ideale excuus voor een avondje roken?

Ik ben echt vreselijk, ik weet het.