Desalniettemin

Categorie: levenstekens

31 Oktober '04 - 11:01

weer een huwelijk

Gisteravond was het weer zo ver, we hadden een huwelijk. Eentje van een 'oude' voetbalvriend van B dit keer, een vriend waar we eigenlijk niet zo heel veel contact mee hebben. Hele aardige mensen hoor, dat wel, maar onze werelden liggen mijlenver uit elkaar. En aangezien het lijkt of B en ik een abonnement op trouwerijen hebben, sta ik al niet zo te springen om weer een huweliijk.
Gelukkig gingen vriend M en vriendin A ook en met z'n vieren togen we naar de kroeg annex partycentrum. Met z'n vieren maakten we de deal dat het maar gewoon een groot drank gelag moest worden en dat werd het ook. Ik leerde gedurende avond dat in West Friesland een half vol glas betekent dat er weer een nieuwe klaar staat. En waren we eerst nog al giegelig over het hoofd - schouders - knie - en - teen dansje annex liedje waar de hele dansvloer aan mee deed, tijdens kabouter Plop waren we al bijna in staat om mee te doen. Halverwege de avond liepen M, A en ik (tegen al m'n principes in) mee in de polonaise. En aan het eind van de avond deed zelfs B mee aan de sirtaki. Al met al hebben we ons enorm vermaakt, al laat ik dan wel even achterwege dat vriendin A in de auto haar consumpties niet meer binnenhield. We wijten het maar aan de mix van baco's en slechte wijn. En om heel eerlijk te zijn, als ik vandaag heel goed naar m'n lichaam luister dan vertelt het me dat ik heel blij moet zijn dat dit soort avonden niet wekelijks voorkomen.

Categorie: levenstekens

29 Oktober '04 - 13:23

Thank God it's Friday

Even een hommage aan de vrijdag:
Vrijdag is een leuke dag.
Op vrijdag is iedereen veel vrolijker en relaxter.
Op vrijdag word ik wakker met een gevoel van 'jeeh, nog maar één dagje en dan WEEKEND'.
Op vrijdag kun je de wekker uitzetten om hem twee dagen niet meer aan te raken.
Vrijdag is er vaak borrel.
Vrijdag is gezellig. Vrijdag rules!

Er is één klein nadeel. Op vrijdagavond ben ik soms zo moe dat ik geen boe of bah meer kan zeggen en voor de tv al indut. Maar ja, op vrijdag ga je ook naar bed met de wetenschap dat je nog twee dagen hebt om uit te rusten.

Dus al met al; Vrijdag, je bent de beste, op zaterdag na dan.

Categorie: levenstekens

28 Oktober '04 - 17:49

Bloemen

Mijn lief besmette me met het bloemen - in - huis - maakt - het - net - even - af - virus. Wat vind ik dat leuk een man die van bloemen houdt. En wat vind ik het leuk om bloemen te kopen. Ik bleek er ook best goed in te zijn, dat bloemen uitzoeken en schikken.
Er is alleen één probleem. Omdat we nu doordeweek in het ene huis wonen en in het weekend in het andere, is het een beetje zonde verse bloemen te kopen. Dan kan je er maar een paar dagen van genieten en zijn ze al weer dood als je terug komt. Tegen al mijn principes in, hebben we daarom kunstbloemen gekocht. Heel duur, maar ja, dat zijn echte bloemen ook. En ze staan mooi joh! Niet van echt te onderscheiden. En makkelijk, je hoeft er niks mee aan te doen. Alleen wil ik er nu meer. Je wilt toch een beetje variëren en zo. Mijn missie voor het weekend is dan ook het zoeken van verschillende soorten kunstbloemen die echt lijken.
Maar echte bloemen blijven toch het leukste hoor. Al zien ze er mooi uit, het is gewoon het idee. Het is net als een nep merktas of een nepzilveren ring. Echt voelt gewoon beter.

Categorie: levenstekens

27 Oktober '04 - 13:48

Lipglossverslaving

Ik heb een lipglossverslaving. Ik weet dat het belachelijk klinkt maar toch is het zo. Ik moet ze hebben, in alle soorten, kleuren, maten, merken en smaken. Als er een nieuwe op de markt komt, moet ik die ook meteen uitproberen. En als ik vergeet zonder lippenspul de deur uit te gaan, ga ik het liefst terug of koop ik bij de dichtsbijzijnde winkel een nieuwe. Ik kan niet voorbij een drogist lopen, zonder even tussen al het lippenspul te neuzen. Ja, je dacht dat ik een grapje maakte hè, maar nu besef je dat het een serieuze verslaving is. Maar wacht, het gaat nog verder:
Doordat ik elke keer nieuwe koop, heb ik er denk ik wel 100 en ik maak er nooit een op want ik raak ze altijd kwijt. Dan doe ik een jaar later een jas aan en zitten er opeens 2 in. Dood en doodzonde natuurlijk en pure geldverspilling.
Als ik niks op mijn lippen heb, voelt dat bloot en dan smeer ik er meteen weer wat op. Maar nu komt het ergste. Omdat ik toch aan het onthullen ben; ik heb ook nog een tic. Met m'n tong voel ik aan plekje aan de rechterkant van mijn bovenlip. Als ik het plekje gesignaleerd heb, ga ik er met m'n tand langs. En ik heb het zelf niet eens door dat ik het doe. Het ziet er echt heel stom uit. Ik weet het omdat ik vaak zo op foto's sta. Dan heb ik niet door dat de foto genomen wordt en hopsakee, sta ik er weer met een rare mond op. Vreselijk stom. En die tic heeft weer tot gevolg dat de helft van m'n lipgloss er af ligt, dus moet ik meteen weer smeren. Ik ben dus in een vicieuze cirkel beland en dat moet stoppen!
Vanaf vandaag koop ik geen lipgloss meer. Tenzij er één op is. Maar ook dan, moet ik eerst zoeken of ik nog ergens andere kan vinden. En elke keer dat ik mezelf op m'n tic betrap, moet ik 20 eurocent in een potje doen voor een goed doel. Ik hou toch genoeg geld over omdat ik geen lipgloss meer mag kopen. Ik denk alleen dat dit wel een goed excuus is om nog even te blijven roken.

Categorie: gezien

26 Oktober '04 - 17:35

the Osbournes

Een van de voordelen van het nieuwe kantoor is dat we allemaal een tv op de kamer hebben gekregen.
Kamergenoot en ik begonnen de eerste dag met het muziekkanaal The Box. Ondanks dat we zelf in de reclame werken, werden we na een dag al gek van de reclames. Dat was het startsein om op zoek naar iets anders te gaan. We wikten en wogen. De verleiding om de hele dag te gaan kijken mocht natuurlijk niet al te groot worden. Dus werd het maar MTV. Wat wij niet wisten is dat er op MTV tegenwoordig (help ik klink oud), bijna de hele dag geen muziek meer wordt uitgezonden maar tv programma's. Voor we het wisten zaten we in een Osbourne marathon en werd de verleiding toch wel heel erg groot. Gelukkig hebben we pauze software op de pc en regelmatig moeten we een paar rustminuten nemen. En wat vind ik die rustminuten opeens zalig. The Osbournes zijn echt fantastisch. Pure ontspanning. Heerlijk om daar even binnen te kijken. Stiekem zou ik best graag een Osbourne willen zijn. Wonen in een groot huis, al het geld van de wereld om leuke dingen te doen. Je niets van niemand wat hoeven aan te trekken. De kleren aan doen waar je je zelf het best in voelt. Tientallen huisdieren en lekker vloeken. Geweldig! Maar nu ik dit zo van m'n scherm af lees, bedenk ik me de drama's. Ozzy die toch echt wel beschadigd is door drank en andere middelen. Sharon die strijdt tegen kanker en zoon die Jack die al naar een rehab moest op z'n twintigste. Ach, het gras is altijd groener aan de overkant. En ik denk dat we morgen maar weer een andere zender moeten gaan zoeken voordat ik straks ook naar een rehab moet.

Categorie: levenstekens

25 Oktober '04 - 14:35

mijn Muizen Huis

Had ik al verteld dat ik nog een huis had? Nee? Bij deze dus; ik heb nog een huis. In Amsterdam. Maar om heel eerlijk te zijn werd het al anderhalf jaar niet bewoond. Om een ellenlang verhaal over ziekenhuizen, revalidatie, gemak en wandelen kort te maken; ik heb op een gegeven moment besloten dat het makkelijker was om bij mijn lief in te trekken. Een huis, onbewoond, in Amsterdam, dat is natuurlijk wel zonde. Je weet niet hoe vaak ik me heb moeten verantwoorden dat ik het huis niet verhuurde. Maar goed, om wederom een ellenlang verhaal kort te maken; werk is nu verhuisd en dus besloten mijn lief en ik dat het toch wel makkelijk was om weer een beetje in mijn huis te gaan wonen. Maar omdat wij er dus niet waren, voelden een heleboel andere bewoners zich geroepen om er te gaan wonen. Nee, geen krakers, maar de familie Mouse. Half Disneyland liep over m'n aanrecht, door de woonkamer en liet z'n sporen achter in m'n slaapkamer. Dus dat was schoonmaken geblazen. Maar het resultaat mag er dan ook wezen. Met wat nieuwe spulletjes is het een hardstikke leuk huis geworden.
Op één ding na; familie Mouse. Want die zijn er nog steeds. Vannacht lagen we in bed en hoorde je ze gewoon. Poes werd er helemaal onrustig van. Ik hoop dat ons sullige - net - niet - katertje dus vandaag z'n werk een beetje doet, een beetje gaat verharen, een beetje achter muizen aan gaat rennen en misschien zelfs wel een beetje blazen, zodat als we thuis komen de familie Mouse z'n koffertjes heeft gepakt.
Ik hoop alleen niet dat hij het té goed doet en er muizenlijkjes liggen, want dat vind ik wat te veel van het goede.
Hè, ik wou dat je poezen even kon bellen hoe het gaat.

Categorie: levenstekens

23 Oktober '04 - 14:40

Weessokken

Ik ben niet de eerste en ik zal ook zeker niet de laatste zijn. Maar toch blijf ik het me afvragen; hoe komt het dat elke keer als ik heb gewassen een van mijn sokken een weessok is geworden omdat hij zijn maatje kwijt is geraakt? En waar is dat maatje naar toe? Want sokken kunnen toch niet lopen en de wasmachine eet geen sokken. Maar ik kan het maatje nergens in huis meer vinden. Weessokken belanden bij mij op een speciaal plekje. Heel soms komt de tweelingsok terug en kan ik ze weer herenigen in de sokkenla. Helaas blijft minstens drie kwart weg, voor altijd. En belandt de weessok, die toch al zo zielig was, in de vuilnisbak.
Bij deze wil ik dus een actie starten. Red de weessokken! Hulp is welkom.

Categorie: levenstekens

22 Oktober '04 - 22:07

de Chefkok

Vroeger hield ik niet van koken. Als mijn moeder wilde laten zien hoe ze haar Perzische gerechten klaarmaakte, wilde ik nooit kijken. Groene rijst, rode rijst of gele rijst, het interesseerde me geen ene donder.
Toen ik in een studentenhuis ging wonen, maakte ik voor het eerst mijn eigen gerecht. Spaghetti, dat vergeet ik nooit. Samen met een huisgenote. Trots dat we waren op die gewone, saaie pasta met saus uit pot. Het zou me niks verbazen als we er niet eens groenten en vlees bij hadden gedaan, maar of dat zo was of niet, ben ik vergeten. We hadden het gerecht zelf gemaakt, dus het was fantastisch. Nooit zo lekker gegeten. Dat onze huisgenoten het minder vonden, vonden wij echt verbazingwekkend.
Later kookte ik steeds vaker voor m'n roomies. Maar wel de simpele studentenhappen. Bami, ovenschotels, kip met brie, als het maar makkelijk en snel te bereiden was.
In mijn tweede huis in Groningen, besloten mijn huisgenoten en ik een kookcompetitie te beginnen. Iedereen werd ingedeeld in groepjes van twee en op zaterdag moest je dan iets bijzonders maken. De rest keerde dan de punten uit en als iedereen geweest was won je de gouden garde. Die was gewoon van staal hoor, maar met een beetje fantasie..
Zodra er competitie bij kwam kijken werden we fanatiek. Alles werd uit de kast gehaald. Zaterdag vroeg op. Naar de markt, verse ingredienten moesten in onze gerechten. Regelmatig werden de mams toch nog geraadpleegd. "Mam, wat is knolselderij?" En als mam dan verbaasd geantwoord had, moest je weer snel verder anders kookte de boel aan.
Ik zat in het groepje met J. J kon nog net vissticks met appelmoes maken en dan hield het echt op. Maar als duo maakten we heerlijke steurgarnalen. Helaas kregen we maar een zeven. X en D wonnen met hun uitmuntende ossobuco die geloof ik wel zes uur op het vuur had gestaan.
Maar om een lang verhaal kort te maken. Door de kookcompetitie werd ik besmet met het kookvirus. Ik vond het steeds leuker worden en wilde steeds apartere dingen leren. Wat is het heerlijk om na lang in de keuken te hebben gestaan, door je gasten met complimenten overladen te worden. Al is die gast alleen maar je vriendje, het geeft een voldaan gevoel.
Net heb ik weer bijna drie uur staan koken. Heerlijk. Glaasje wijn erbij. Beetje roeren, beetje proeven en na al die uren fysieke inspanning waren de rode noedel kippensoep en de thaise viskoekjes binnen een half uur op. Weg. Komen nooit meer terug. Maar dat maakt niet uit. Want een dag niet genoten is een dag niet geleefd.

Categorie: levenstekens

22 Oktober '04 - 21:52

het antwoord

Soms wil ik iets vragen, maar eigenlijk weet ik het antwoord al.
En dat antwoord wil ik helemaal niet horen. Omdat de woorden ervan me verdrietig zullen maken.
Toch stelde ik de vraag. De woorden verlamden me. Ze haalden de grond onder m'n voeten weg en het lijkt of ik elk moment kan neerstorten.

Als ik ga slapen hoop ik dat ik als ik wakker word alles een nare droom blijkt te zijn.

Categorie: levenstekens

20 Oktober '04 - 09:45

Verhuizen

We gaan met het werk verhuizen. Dat we overgaan dat weet ik al jaren. Maar ik zat, denk ik, in een soort ontkenningsfase. Maar nu de verhuizing vandaag over twee dagen is, begint het akelig dichtbij te komen.
Overal in het pand staan dozen. Iedereen is een beetje neurotisch. Druk aan het pakken. En de meest domme vragen aan het stellen aan de verhuis begeleiders. Die overigens erg paniekerig overal opduiken en je vragend aan kijken waarom nog niet al je spulletjes in een doos zitten. (Ik moet toch ook nog werken? Duh.)
Morgen hebben we een afscheidslunch en haalt de directeur de bedrijfsvlag naar beneden. Heel emotioneel allemaal, een beetje overdreven zelfs. Maar dit pand, waar ik al ruim vier jaar werk, is toch een beetje mijn huis geworden. En nu ken ik iedereen die hier rondloopt. In het nieuwe bedrijf, lopen opeens 600 'vreemden' rond. Hier kan je overal binnenlopen, daar hebben we overal toegangspasjes en 'druppels' nodig.
Voor het bedrijf is het beter. Ook zitten we straks dichter bij ons produkt, maar toch is het vreemd. Iedereen is een beetje uit zijn doen. Uiteindelijk zal het allemaal best wel mee vallen. Dat weet ik zeker. Die 'vreemden' worden uiteindelijk ook bekenden en een groter bedrijf biedt ook weer nieuwe kansen.
De meeste mensen weten dat ook wel, maar willen dat nu nog niet in zien. Ach, mensen kunnen nou eenmaal niet zo goed tegen verandering. Aangezien ik ook een mens ben, ben ik ook in een melancholische bui. Ik ga nog maar eens eens een kopje koffie halen. Mijn laatste kopje koffie op woensdag voor de lunch in dit pand....

Categorie: levenstekens

19 Oktober '04 - 13:16

Vreugdesprongetje

Toen ik net mijn mail van thuis checkte op het werk, maakte mijn hart een sprongetje.
Een uitnodiging voor een sollicitatie gesprek sierde mijn postbus.
Niet zo lang geleden ben ik een beetje om me heen gaan kijken naar ander werk. Omdat ik het niet leuk vind met mijn lief op kantoor te zitten. Omdat ik wel uitgeleerd ben in deze functie. En omdat we met het werk gaan verhuizen. Er op los solliciteren dat doe ik niet. Ik schrijf alleen naar de dingen die ik echt leuk vind. En dit vind ik echt leuk.
Het is maar een gesprek, maar wel een gesprek waar ik erg naar uitkijk. Ik zou het wel uit willen schreeuwen. Het aan iedereen op het werk willen vertellen. Maar dat doe ik maar niet. Dus doe ik het maar even hier. Bij deze: Yeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeh!!!

Categorie: default

17 Oktober '04 - 15:20

vriend L

Gisteren trouwde mijn goede vriend L met zijn K. L is niet alleen een van mijn beste vrienden, hij was vijftien jaar geleden ook nog een van mijn eerste liefdes. Toen de verkering over was, ontstond er meteen een hechte vriendschap. Lief en leed deelden we. Samen gingen we naar school, samen naar huiswerkcursus, samen stappen, samen voor het eerst blowen en samen zijn we gaan studeren in Groningen. Als ik een vriendje had, dan was hij nooit goed genoeg en zijn vriendinnetjes vond ik altijd stom. Zo oefenden we ooit het uitmaken met zijn vriendinnetje en ving hij mij op met een fles champagne toen ik liefdesverdriet had.
Ooit maakten we de afspraak dat als we op ons dertigste nog single zouden zijn, we dan maar met elkaar moesten trouwen.
Vorig jaar kwamen L en K op ziekenbezoek toen B ziek was. Toen ze weg gingen stonden L en ik even alleen in de gang. "Leuke jongen hoor K", zei L. "Ja dat vind ik ook. En ik vind K echt een leuk meisje". We meenden het. En voor het eerst was het goed zo. L trouwde gisteren. We zijn allebei 30. En ik wens L en K heel veel geluk en ik weet zeker dat we altijd vrienden zullen blijven.

Categorie: default

15 Oktober '04 - 14:10

Huilend Hart

Maandagochtend. Ik sta op het perron op de trein te wachten. Het is erg koud. Ik zet de kraag van m'n jas rechtop en verstop m'n handen in mijn mouwen. Aan de andere kant van het perron stappen twee vrouwen uit de trein. Ze vangen mijn aandacht. De ene vrouw is wat ouder en draagt een piepklein babytje dat in een soort doek is gewikkeld. De andere vrouw is, denk ik, begin twintig. Ze heeft lang geblondeerd haar, veel make up, een kort rokje, hoge hakken en een enorme ladder in haar panty. Ze ziet er uit als een hoer.
Als ze op het perron staan steekt ze meteen een sigaret op. De andere vrouw zegt:"Loop nou door, je kan later ook roken. We moeten om 10 uur bij de kinderbescherming zijn om de baby te brengen".
Ik weet niet precies wat er aan de hand is, maar mijn hart huilt.

Categorie: default

14 Oktober '04 - 10:29

het Begin

Vanaf vandaag ben ik echt over. Ik heb besloten hier maar gewoon te beginnen. Het is nog helemaal niet hoe ik het precies zou willen maar je moet ergen beginnen, toch? Langzamerhand zal het wel steeds meer de vorm krijgen die ik wil. Dus vanaf vandaag geen web-log meer, maar Desalniettemin. Ik ben benieuwd, jij ook? (more)